Bart Repko roept op tot ‘niet langer zwijgen’:

Op uw muren, o Jeruzalem, heb Ik wachters aangesteld, die de ganse dag en de ganse nacht nimmer zullen zwijgen. Gij die de Here indachtig maakt (letterlijk: herinnert aan zijn beloften!) gunt u geen rust. En laat Hem geen rust, totdat Hij Jeruzalem grondvest…

Never be silent! (Niet langer zwijgen) Onder dat motto begint Bart Repko, voorheen bekend als producer van tientallen EO-documentaires, samen met zijn vrouw Joke vanaf mei 2006 aan het grootste geloofsavontuur dat God hen ooit opdroeg. Never be Silent laat jongeren van over de hele wereld naar Jeruzalem komen, om letterlijk op de muren God aan te roepen en Hem te herinneren aan zijn beloften van vrede voor het land.

Bart Repko roept op tot ‘niet langer zwijgen’:

Op uw muren, o Jeruzalem, heb Ik wachters aangesteld, die de ganse dag en de ganse nacht nimmer zullen zwijgen. Gij die de Here indachtig maakt (letterlijk: herinnert aan zijn beloften!) gunt u geen rust. En laat Hem geen rust, totdat Hij Jeruzalem grondvest…

Never be silent! (Niet langer zwijgen) Onder dat motto begint Bart Repko, voorheen bekend als producer van tientallen EO-documentaires, samen met zijn vrouw Joke vanaf mei 2006 aan het grootste geloofsavontuur dat God hen ooit opdroeg. Never be Silent laat jongeren van over de hele wereld naar Jeruzalem komen, om letterlijk op de muren God aan te roepen en Hem te herinneren aan zijn beloften van vrede voor het land.

Terwijl een groot deel van zijn leeftijdsgenoten misschien al een beetje begint te vutten, staat Bart Repko op zijn zevenenvijftigste met knikkende knieën voor een groot en gedurfd project, dat hij zelf ervaart als de roeping van zijn leven. Bart vertrekt naar Jeruzalem om letterlijk handen en voeten te geven aan de bijbelse opdracht om “niet langer te zwijgen” en om te bidden voor de vrede van Jeruzalem. En niet alleen dat, hij hoopt in de loop der jaren duizenden jongeren van over de hele wereld diezelfde ervaring mee te geven en zo Gods bestemming met Israël en de rol van de Kerk daarin, stevig te verankeren.

Bart: “In die centrale plaats – de navel van de aarde – Jeruzalem, waar al eeuwenlang uit minaretten vervloekingen worden geproclameerd over Israël (en ook over de Kerk, namelijk over alle niet-moslims!), daar zullen we vanaf de muur, de plaats die we overal in de bijbel terugzien als de plaats van waakzaamheid en voorbede, Gods beloften proclameren en Jeruzalem vrede toebidden. Zelf heb ik vele malen ervaren hoe krachtig het is, wat een enorme impact het op jou, maar ook op de geestelijke wereld heeft, als je Gods beloften over zijn redding en zijn trouw bevestigt, juist op die plaats die geestelijk gezien het centrum is van de wereld.”

Je start op een interessant moment. Premier Sharon is weggevallen en zowel Israël als de hele wereld kijken met ingehouden adem toe wat er gaat gebeuren. Een machtsvacuüm komt nergens ter wereld zo ongelegen als in Israël… wat denk jij dat er gaat gebeuren?

“Ik ben net zo benieuwd als jij. Het is inderdaad heel spannend. Uiteindelijk zijn de aanslagen en politieke verschuivingen echter alleen maar het zichtbaar worden van de geestelijke strijd die er woedt rondom Israël. De politieke situatie in Israël mag geen invloed hebben op ons initiatief. Het is niet iets waar we de beweging op sturen. We koersen op de roeping die God me gaf”

Die roeping kreeg Bart afgelopen zomer, toen hij en Joke in Israël waren. Bart: “Tijdens een wandelingetje door het centrum van de Oude stad van Jeruzalem kwamen we in gesprek met een vrome Jood. Na wat heen en weer gepraat keek hij ons onverwacht recht in de ogen en zei: “Jullie (hij bedoelde christenen) komen en gaan en houden hier conferenties, maar daarna vertrekken jullie weer.
Wij hebben jullie gebeden niet zo nu en dan nodig, jullie zouden onophoudelijk hier in Jeruzalem aanwezig moeten zijn om voortdurend te bidden voor de vrede van Jeruzalem”

Ik voelde dat God sprak door deze vrome Jood! Een week later was de tweede fase van die roeping. Joke was al naar huis en ik zou nog een paar weken in Israël blijven om twee opdrachten te filmen.
Joke was net vertrokken, toen met twee telefoontjes binnen een uur tijd, beide filmopdrachten totaal onverwacht werden gecanceld. Ik was geschokt en zei: “Heer, ik ga niet naar huis voordat U gesproken heeft en me richting geeft”. De Heer sprak toen duidelijk in mijn geest: “Ik heb de camera van je schouder genomen. Je zult niet langer een toeschouwer zijn, maar een deelnemer in Mijn wijngaard.” Ik wist dat ik moest wachten op meer richting van God. Nog eens vier dagen later zat ik – geloof het of niet – onder een vijgenboom mijn bijbel te lezen en sloeg de bijbel open bij Jesaja 62. Plotseling gaf God me een compleet draaiboek aan de hand van dat schriftgedeelte. Het was een kairos-moment, een door God geplande ontmoeting waarin Hij me een complete lay-out gaf van alles wat we gaan doen. Ik kreeg zelfs al de naam van het hotel Ariël, waarvanuit we zouden gaan werken.

Tijd voor een compleet beeld van NeverBeSilent… Wat gaan jullie allemaal doen?

1. We gaan de muur op, wandelen, proclameren en bidden voor de vrede van Jeruzalem.
   Ezechiël 36 is één van die vele teksten die letterlijk oproepen om Gods belofte van herstel luid te profeteren tot de Bergen van Jeruzalem. Op dit moment worden dagelijks onophoudelijk vervloekingen over Israël geproclameerd door de ontelbare minaretten in het Midden Oosten. Daarom mogen we niet langer zwijgen, maar moeten simpelweg gehoorzamen aan Gods oproep…
   Een belangrijke reden voor dat luid roepen: satan is niet alwetend en het is tijd dat hij de waarheid luid en duidelijk hoort. Hij spuwt al zo lang zijn vervloekingen over dat gebied, dat hij zijn leugens zelf is gaan geloven.
2. Er komt een 24 uurs huis van gebed, 7 dagen per week.
3. Er zullen “Blessing Teams” beschikbaar zijn om voorbede te doen voor bezoekers van over de hele wereld.
4. In Jesaja 62:10 staat dat we de stenen moeten opruimen… Wat zijn die stenen? De Kruistochten, de Inquisitie, de Pogroms, de Holocaust, de Vervangingstheologie, (waar de kerk voor het gemak de plaats van Israël heeft ingenomen) allemaal verschrikkingen die uit naam van het christendom over de Joden zijn gekomen. En wij het maar raar vinden dat ze niet staan te springen om ons verbale getuigenis van Jezus… Daar, waar we als gelovigen Israël tot jaloersheid hadden moeten brengen (Romeinen 11:11) hebben we het tegendeel bereikt.
5. Onder het thema “verzoening” gaan we vrijwilligerswerk doen. ‘Troost, troost Mijn volk’. (Jesaja 40:1) De straat op om op te ruimen en zo een levend getuigenis te zijn. De Joden hebben al eeuwenlang verbaal “getuigenis” gehoord uit naam van de christenen, maar nu is het tijd voor praktische daden, non-verbale omhelzing die de harten kan openen voor verzoening…
6. Iedere dag is er een programma; er wordt uiteraard begonnen met de dagelijkse wandeling over de muren van Jeruzalem, ook zullen we veel trips maken in Israël met o.a. het bezoeken van Joodse dorpen in het bijbelse Samaria en Judea, inmiddels beter bekend als de Westbank. “s Avonds zullen er sprekers zijn, zowel Joden als gelovigen, veel aanbidding…

Naast deze algemene elementen start vanaf a.s. mei bovendien de NeverBeSilent Class – jonge mensen in de leeftijd van 18 tot 38 jaar zetten een hele maand apart voor bovenstaande programmapunten – gaan iedere dag de muur op om te bidden, maar ontvangen overdag ook toerusting over Gods plan met Israël en de Kerk.

De belangrijke vraag die heel wat lezers mogelijk nog rest, is: waarom? Waarom doe je dit allemaal en waarom is het zo belangrijk voor de Kerk om achter de Joden te staan?

“Je zou ook kunnen vragen: waarom is het zo belangrijk voor Prinses Maxima om zich een Oranje te voelen en de vele verplichtingen na te komen die het Koningshuis daaraan stelt? Zij werd geënt op de Koninklijke familie, met alle lusten en lasten die daarbij horen, en zo zijn wij, de Kerk van Jezus, geënt op “de Olijfboom Israël” ( Romeinen 11:15 – 11:21), lees ook Efeze 2. Efeze hoofdstuk 1 wordt vaak aangehaald als het gaat om onze identiteit in Jezus, maar onlosmakelijk verbonden daarmee is vervolgens hoofdstuk 2: onze verbondenheid (dit gaat veel verder dan “betrokkenheid”!) met de God van Israël en met het Israël van onze God! Het feit dat wij zijn geënt op het Joodse volk en dezelfde God dienen, die zowel met hen als met ons een verbond van eeuwige trouw heeft gesloten, is een feitelijke, juridische aangelegenheid, het is geen kwestie van sympathie. Om het voorbeeld van Maxima nog even aan te halen: het is niet de vraag of prinses Maxima sympathiseert met het huis van Oranje, ze maakt dëël uit van dat huis! Of ze dat nu leuk vindt of niet… Het gaat niet om de vraag of wij Joden wel of niet aardige mensen vinden, het is de vraag of we gehoorzamen aan de opdracht van onze gezamenlijke Vader, namelijk om te bidden voor de vrede van onze “grote broer”.
In een goed gezin komt een broer altijd voor zijn broer of zus op, zelfs al zijn de keuzes van die broer of zus soms niet slim of verstandig… maar nu komt er een tijd aan dat de hele wereld zich tegen Israël zal keren, en wij, de Kerk, zijn volgens de bijbel de enige die overblijft om te roepen: “Hé, blijf met je poten van mijn broer af!” Daarom is het zo belangrijk dat we onze identiteit als Kerk en onze verbondenheid met Israël kennen en erkennen. Ons heil is uit de Joden. (Johannes 4:22) Het is door hen dat wij onze Verlosser hebben gekregen.

Dit is een gebied waar mijns inziens kerkbreed nog grote verwarring over heerst. Wist je dat het woord ‘Israël’, na de woorden ‘God’ en ‘Here’, het meest vaak voorkomt in de bijbel? In grote delen van de Kerk staat nog steeds “wij zijn het geestelijk Israël” in de fundamenten geschreven. Op sommige plekken wordt aan de buitenkant misschien anders beleden, maar alleen echte, diepe bekering zal resulteren in krachtig, bijbels gebed om vrede voor Jeruzalem.
Maar intussen is in Europa de Islam zeer sterk in opkomst. Daarom is een krachtig geluid nodig van de Kerk. Natuurlijk, ook Islamitische volken moeten bereikt worden met de boodschap van Jezus” liefde: Palestijnen, Iraniërs, Turken, Marokkanen… allemaal. Maar de macht achter de Islam, die anti-Israël is, die moet in de geestelijke wereld herkend en geconfronteerd worden door een sterke Kerk die haar wortels kent. Een Kerk die weet uit welk gezin ze voortkomt en ook de bestemming kent die God heeft met zijn kinderen. Toen ik het beeld van die enting aanhaalde uit Efeze, probeerde een voorganger eens: “Ja, maar die boom waarop we geënt zijn (Israël) is toch omgehakt? Mijn vraag was: wanneer dan? Israël is toch een dagelijkse realiteit? Wanneer zou die olijfboom dan zijn omgehakt? Romeinen 9, 10 en 11 en Efeze 2 zijn boeken uit het Nieuwe Testament! Er is juist sprake van een geweldig herstel. Een herstel waar de profeten bol van staan… want als God zijn eeuwigdurende verbond met Israël herroepen zou hebben, hoe zeker zijn wij – met al onze zonde en loochening van Jezus – dan van zijn eeuwigdurende verbond met ons?”

Laten we nog even teruggaan naar het initiatief van NeverBeSilent. Alles achter je laten, gaan wonen in de aanslagen-hoofdstad van de wereld, en dan niet om veilig in een achterkamertje te gaan bidden, maar volgens de plannen de muur op en zelfs de drukke straten op… Is dat niet wat gedurfd?

“Onlangs kreeg ik van een vriend een nieuwjaarskaartje met de kreet: I wish you a dangerous 2006! Hij doelde niet op dit project NeverBeSilent, want daar wist hij toen niets van. Maar hij bedoelde dat wij als christenen veel meer op het scherp van de snede moeten gaan leven. Durven risico”s te nemen, omdat we leven in wat de bijbel noemt “zware tijden”. Wat mag het ons als Kerk kosten? Maar eerlijk gezegd speelt angst voor aanslagen en terreur daarbij geen enkele rol. Nee, ik krijg het pas spaans benauwd als ik buiten Gods wil zou wandelen. Ik geloof echt dat de tijd aanbreekt dat het de Kerk een prijs gaat kosten als ze zich vierkant opstelt achter Israël.

De Kerk zou zich daar druk over moeten maken. Geen angst voor dreigende omstandigheden als terreur en aanslagen, maar ontwaken om een krachtig profetisch geluid te laten klinken. Op het ogenblik wordt van de Kerk weinig meer vernomen… Op lokaal niveau gebeuren hier en daar geweldige dingen. Maar als geheel lijkt de Kerk te zwalken en haar richting maar niet te kunnen vinden. Een tijdje geleden kreeg ik het beeld van een scheepskaart. Als je zeilt, gebruik je scheepskaarten of waterkaarten om de weg te vinden. Daarop staan alle onderstromingen, zijstromen en routes uitgebeeld. Anders dan bij een wegenkaart, verandert een waterkaart ieder jaar, omdat de stroming leeft en voortdurend verandert. Dus varen op een oude scheepskaart is levensgevaarlijk. Dit beeld mag je toepassen op de Kerk. Vanaf het jaar 2000 is de totale geestelijke stroming blijvend veranderd. “Nine eleven” en de politieke moorden op Fortuyn en Van Gogh hebben het totale geestelijke klimaat gewijzigd. Niet alleen in ons land maar in de hele Westerse wereld. De Kerk lijkt echter door te koersen in haar oude programma”s. Ze vaart op een oude waterkaart, totdat de wal het schip zal keren. Mijns inziens is de vraag aangaande Israël niet langer een vraag die je wel of niet op de agenda van de Kerk kunt zetten, maar het is een vraag die God op de agenda zet, omdat hij deel is van zijn heilsplan!

Informatie: www.neverbesilent.org

---

Dit interview verscheen in het Maart nummer van het ‘Herstel Magazine’