Jeruzalem, 27 Juli 2006. Terwijl de verwarring rondom het conflict met Hizbullah (‘Partij van God’) als maar groter wordt, zijn we de laatste week binnengegaan van onze driemaandelijkse toetsingsperiode. Op 31 Juli zullen Joke en ik elkaar diep in de ogen kijken en besluiten wat we gaan doen; doorgaan met onze NeverBeSilent wandelingen over de muren van Jeruzalem of terugkeren naar Nederland. We hebben elkaar plechtig beloofd dat we precies drie maanden naar Israel zouden gaan om ons NeverBeSilent avontuur te checken. Is dit een 'goed' plan of een 'God' plan zou mijn vriend Dolf van de Vegte zeggen.

Hoewel we beiden overtuigd zijn van de geestelijke impact en timing van dit initiatief, hebben we toch nog niet de definitieve overtuiging om door te gaan. We verwachten deze laatste dagen nog een 'glimlach van onze Vader'.

Gijsbert Spijker keert morgen terug.

Voor Gijsbert zitten de drie maanden erop! Waarvan twee en een halve maand zonder zijn vrouw Nelleke. Iedere dag vol vuur en compassie beklom hij de muren. Wat een onvergetelijke ervaring is dat geweest. Ik ken Gijsbert al meer dan 30 jaar. We ontmoetten elkaar bij de stichting 'In de Ruimte' in Soest. Hij emigreerde later naar Australie. We hebben nooit het contact en de vriendschap verbroken. Toen ik het idee kreeg voor dit NeverBeSilent avontuur was Gijsbert de eerste naam die in beeld kwam. Ik ken geen ander met zo'n liefde en passie voor zijn Heer. Ook de liefde voor Israel en Gods volk kenmerken zijn leven.

Ik voel me ontzettend bevoorrecht dat Gijsbert besloot om het offer te brengen en 3 maanden naar Israel te komen, weg van vrouw en kinderen. De laatste twee weken is Nelleke, zijn lieve vrouw overgekomen. Bert, ontzettend bedankt, makker. Zonder jou had ik er een hard hoofd in gehad. Geen dag heb je verstek laten gaan. Geniet van je korte bezoek aan Nederland en je terugkeer naar Australie. De Heer zal duidelijk maken hoe onze toekomst eruit komt te zien! Goeie vlucht vannacht!

Nog een paar woorden gewijd aan de oorlog. Vandaag verwerkt Israël het verlies van 9 zonen. Gisteren liepen ze in een hinderlaag en werden gedood door Hizbullah strijders. De kranten staan bol van opiniestukken. Welke strategie zou er gevoerd moeten worden. Moet de strijd worden voortgezet of juist afgebouwd? De eenheid in Israël is opvallend groot. Eensgezindheid is in dit land geen vanzelfsprekendheid. Maar het lijkt erop dat de Joodse bevolking zich realiseert dat dit conflict verstrekkende gevolgen kan hebben.

Dagelijks roepen we op de muren Gods beloften van herstel uit over de stad Jeruzalem. Gods Tora en Tenach staan vol met woorden van herstel, genade en vrede. We weten ook dat de weg daar naar toe niet eenvoudig zal zijn. Ook Psalm 83 wordt bijna dagelijks geproclameerd. Een actuele Psalm die je gerust naast je krant kunt leggen. Maar er zijn veel meer toepasselijke teksten die luid geproclameerd zouden moeten worden opdat ze onophoudelijk doorklinken in de hemelse gewesten. (Deze woorden nalezend kan ik me eigenlijk niet voorstellen dat deze wandelingen gaan stoppen.) Ik sluit af. Reageer gerust op deze log. Het ga je goed. Be blessed and be a blessing!

Zie je op de muren!

Bart