Jeruzalem, 17 Augustus, 2006. Of je nu met de taxichauffeur of met mensen in de supermarkt spreekt over de afgelopen(!) oorlog, je bespeurt steeds dezelfde twijfel. Heeft Israël nu 'gewonnen' of trok Hizbullah aan het langste koord.

Voor jou misschien een dwaze vraag. De mensen hier in Israël hebben er behoefte aan om daarover te praten met elkaar. Ook als een vorm van verwerking. De klap van het verlies van zoveel jonge soldaten is bikkelhard aangekomen. Niemand had op zoveel tegenstand gerekend. Wonden worden gelikt. En wanneer laait het vuur weer op? Een vriend belde me vanuit Nederland met een interessant beeld. Hij zag a.h.w.een lont dat aangestoken was en niet meer zou worden gedoofd. Hij had de indruk dat er weliswaar een pauze optreedt, maar dat het niet meer rustig zal worden. In feite sluit dat goed aan bij de retoriek van Hassan Nasrallah, de leider van Hizbullah, die ronduit stelt dat de geestelijke strijd tegen Israël (in feite tegen de God van Israël, zie Psalm 83:6 !) begonnen is en niet eerder zal stoppen totdat Israël van het toneel verdwenen zal zijn.

Dagelijks proclameren we de beloften die God heeft voor zijn volk Israël. We herinneren Hem voortdurend aan zijn Woord. (Jes.62) Hij heeft plannen van heil voor Israël. Door tranen heen, dat wel. Wij zijn hier in Israël om voor onze Joodse broer in de bres te staan. Een dankbare taak. Joodse mensen die informeren naar onze activiteiten hier, kunnen zich nauwelijks voorstellen dat 'heidenen' naar Israël komen om voortdurend Gods zegeningen over Israël en het Joodse volk uit te spreken. De reacties zijn hartverwarmend. Doordat het toerisme enorm is teruggevallen zijn er minder medewachters op de muur. We lopen nu regelmatig alleen over de muren. Binnenkort zal ik op onze site een plannetje uit de doeken doen om gelovigen uit te dagen om een of twee weken naar Israël te komen om als wachter mee te lopen over de muren.

Blijf de site volgen.