Jeruzalem, 22 augustus 2006. We zitten al weer 8 dagen in ons nieuwe appartement, het is vandaag Shabat en dat is hier echt genieten, niet al te veel verkeer en de bevolking, voornamelijk de orthodoxen, houden echt een rustdag. De mannen lopen door de straten met prachtige gebedskleden om op weg naar de synagoge.

Er rijden helemaal geen bussen en taxi’s, (alleen Arabische.) Bart is nu (terwijl ik mijn blog schrijf) naar de Jaffa Poort. Een stevige wandeling van 45 minuten, daarna de muur op en dan weer terug naar huis. We zitten eraan te denken 2 fietsen te kopen zodat we de fiets kunnen pakken.

We genieten elke dag hier, het weer werkt ook mee natuurlijk, elke dag zon en deze 3 ½ maand nog geen spatje regen gehad. Ik kan me voorstellen dat ze hier door het dollen heen zijn als de eerste regendruppels vallen.

Ook elke dag de muur op is steeds weer een andere ervaring. Deze week ben ik niet zoveel meegeweest omdat ik ons appartement moest schoonmaken.

Sinds deze week is ook de oorlog gestopt. God zij dank (Baruch haShem). Ik had tijdens de oorlog regelmatig gesprekken met moeders waarvan hun zoon in Libanon zat. Hun zorg en verdriet waren groot. Niet te geloven als je hen hoorde vertellen wat hun zoon meemaakte. Vier uurtjes slaap in 4 dagen, niet uit de kleren en weinig eten en drinken. En dan niet te vergeten de angst om lopend een stuk land in te gaan waarvan je weet dat er terroristen zitten die maar een ding willen: jou, je volk en je land vernietigen.

Ik was en ben nog zeer begaan met al die jonge jongens die dit in hun jonge leven moeten meemaken. Traumatische ervaringen.

We hebben hier ook hele lieve vrienden die ons enorm helpen. Het is toch een heel ander land en andere mentaliteit dan in ons overgeorganiseerde Nederland. Het is een groot verschil om hier op vakantie te komen of om hier te wonen. Gelukkig zijn we vaak in Israël geweest (in 19 jaar 30 keer), maar als je je hier gaat settelen loop je toch tegen dingen aan. De mensen kunnen heel kortaf en direct zijn. Het kost gewoon wat meer tijd om ze echt te leren kennen. Ze worden vergeleken met de cactusvrucht ‘Sabra’. Van buiten stekelig en hard, maar van binnen zacht. Een waar cliché . Het klopt echt.

De mensen zijn vanaf 1948 het land aan het opbouwen, dat houdt in, de woestijn beplanten, wegen aanleggen (niet eenvoudig met al die bergen en rotsachtige bodem), nieuwe emigranten opvangen, woningen bouwen. 1000 per dag komen vanuit allerlei landen terug naar hun land. Oorlogen die ze al vanaf 1948 meemaken. Ik verbaas me elke dag weer wat een druk er ook ligt op dit land en de bevolking. Ik heb ontzettend veel liefde voor het volk. Jezus was soms verbolgen, maar ook weende hij over Jeruzalem. Als ik op de muur sta en zo heel ver over de stad Jeruzalem kijk voel ik ook regelmatig dat verdriet over het volk, wat moeten ze lijden. Probeer je eens voor te stellen dat al onze buurlanden, Duitsland, België, Frankrijk, Engeland ons, Nederlanders diep haten en maar een ding willen, dat Nederland van de aardbodem verdwijnt. Heb je je dat wel eens proberen voor te stellen? We proclameren elke dag weer de beloften over Gods Volk, maar ook dat Israël gaat inzien dat ze naar God toe moeten.

Ik vind het heel leuk om reacties te krijgen, kijk ernaar uit.

Shalom vanuit Jeruzalem.

Liefs Joke.