Jeruzalem, 15 november 2006. Vanmorgen met regen de muur opgegaan, poncho en stevige laarzen om niet uit te glijden, want het is goed glad boven op die muur.

Het was weer een hele ervaring, ’s zomers loop je te puffen en nu met complete herfst outfit. Af en toe werd het een beetje droog zodat we toch uit de Bijbel de proclamaties hardop konden lezen.

Er liep ook een grote groep Amerikanen uit Michigan achter ons en we kwamen in gesprek. Zij liepen ook biddend over de muur.

Zo leuk om te ontdekken dat er heel veel mensen over de hele wereld aan het bidden zijn voor Gods Volk, of je nu thuis zit of op de muur loopt, we zijn met elkaar verbonden.

Deze week moest ik heel sterk denken aan het feit dat God de wereld aan het schudden is, toen er vanuit Amerika een bericht kwam van de zoveelste “bekende predikant” die de “fout” was ingegaan. God liet me een grote zeef zien waar “alles” werd ingeworpen. God spoot er met levend water over heen. Alles wat niet waardevol was viel erdoor heen en het kostbare, maar ook het gebrokene, bleef over.Dit kwam in mijn gedachten nadat we een paar weken geleden met een groep mensen uit Soest hier in Israël waren. We stonden bij de Siloam Pool waar archeologen elk opgegraven stukje grond in een zeef wierpen en met stromend water het zand wegspoelden. Tot mijn verbazing bleven er veel potscherven en hele oude muntjes over in die zeef. Ik vond het een heel apart beeld. God's oog rust op ons, ook als we misschien gebroken zijn. Het kaf zal van het koren gescheiden worden. Er staat veel te gebeuren.

Jullie hebben precies 2 maanden een weblog van mij moeten missen, excuses hiervoor. Ik was 2 keer een paar weken in Nederland om alles voor de verhuur van ons huis te regelen. Dit kostte meer tijd dan verwacht. Het is goed om weer in Jeruzalem te zijn, ik voel me thuis hier, maar mis natuurlijk de kinderen en kleinkinderen en al onze lieve vrienden. Vooral die heerlijke knuffels van de kleinkinderen, want wat is het heerlijk om oma te zijn. De oudste kleinkinderen beseffen heel goed, als wij weer naar Israël gaan, dat ze ons dan heel heel veel nachtjes niet meer zien. Toch speelt ons leven zich hier in Israël af. Gehoorzaam wandelen we met Hem, hand in hand. Precies zoals wij, als grootouders, hand in hand met onze kleinkinderen onze wandelingetjes maakten in het vertrouwde Nederland…