Jeruzalem, 9 November 2006. Vanochtend was anders dan andere ochtenden. Het begon al bij de ingang van de Jaffa Poort. Daar wacht ik elke dag op eventuele medewandelaars. Samen met mij staat er meestal een aantal Arabische pseudogidsen op clandisie te wachten. Vanochtend sprak een van hen me aan. Gisteren had het Israelische leger per ongeluk een raket op een huis afgevuurd in de Strook van Gaza. Vele doden en gewonden. Een afschuwelijke vergissing. Op het Israelische TV Journaal werd uitgebreid ingegaan op dit incident en werden uitvoerige verontschuldigingen aangeboden aan de Arabische nabestaanden.

"The Israelis are criminals" schreeuwde de Arabische gids me toe, "They're killing our children!" Ik zei hem dat ook ik het incident afschuwelijk vond. Hoe kon zoiets gebeuren. Toch opperde ik voorzichtig dat de Arabieren voortdurend, al vele jaren lang, Qassam raketten afvuren op burgerdoelen in Sederot en nu ook op Ashquelon. Net als, tijdens de oorlog in de zomer, de Hezbullah strijders vanuit Libanon probeerden om juist burgerdoelen te treffen met hun Katjushka raketten… Verontschuldigingen werden nooit gemaakt. De ogen van m'n Arabische gesprekspartner spoten vuur; "You are racist!!" schreeuwde hij en liep woedend weg. "I don't want to talk with you!" Pure haat straalde deze, normaal gesproken vriendelijke, man uit. Dat was wel even schrikken. De sfeer was vandaag heel grimmig. Er werd gedemonstreerd in de Oude Stad, veel politie. Hamas heeft verzekerd dat Israël nu toch echt van de kaart geveegd moet worden.

Intussen wandelden wij met 6 anderen over de muren, Gods beloften van herstel proclamerend. Ik blijf het iedere keer weer een voorrecht vinden om over die oude muren te mogen wandelen. Je moet het echt een keer meegemaakt hebben!

Dus, tot ziens op de muren!