Jeruzalem, 10 December 2006. Elke dag verwacht ik dat donkere regenwolken zich eindelijk ontladen op Jeruzalem maar nee, ook vandaag scheen de zon volop. We klagen niet. Toch smacht Israel naar de noodzakelijke regen.

Voordat we de dagelijkse muurwandeling maken, wandel ik (Joke gaat met de bus) zo'n drie kwartier van ons appartement naar de Jaffa Poort. Een fantastische wandeling dwars door het park bij de Haas Promenade met uitzicht op de Oude stad, de Olijfberg, de arabische dorpjes Abu Tor en Silwan, de woestijn en met helder weer kun je zelfs de bergen van Moab (Jordanie) zien liggen. Echt adembenemend. Aangekomen bij de Jaffa Poort (beginpunt van de wandeling over de muur) is het altijd weer een verrassing of, en zo ja, wie er deze dag meewandelen.

Van de week werd ik verrast door twee middelbare mannenbroeders. Een van hen, een knappe Mexicaan, torste een zwaar houten kruis met zich mee. Hij zag er indrukwekkend uit. Om niets aan het toeval over te laten droeg hij ook nog een gouden kruis om zijn nek. Hij glimlachte vriendelijk naar me. Hij was goed voorbereid.

Ik moest daar wel eventjes van slikken. Hoe leg ik nou aan die aardige man uit dat hij dat kruis niet mee kan nemen, de muur op…Hoe leg ik hem uit dat we hier zijn om 'stenen op te ruimen'. (Jes.62:10) Dat wij, tijdens de beruchte kruistochten, duizenden Joden hier in deze stad de dood in gejaagd hebben, met onze kruisen hoog geheven, de synagogen in brand hebben gestoken waar honderden Joden levend verbrandden. Dat hun geschreeuw door de kruisvaarders overstemd werd door geestelijke lofzangen…. Het kruis herinnert de Joden aan de afschuwelijke moordpartijen die hier in naam van Christus plaatsvonden. In plaats van stenen op te ruimen hebben we hopen stenen opgestapeld. In plaats van de 'weg te effenen' hebben wij de weg beblokkeerd met stenen! In plaats van de Joodse mensen 'tot jaloersheid te wekken' (Rom.11:11) hebben we hen ruw van ons vervreemd. Ik deed een voorzichtige poging om deze Mexicaan te overtuigen. Hij luisterde aandachtig. Hij was zo verknocht aan z'n kruis…Maar, uiteindelijk legde hij dat zware kruis opzij. Hij ging zonder kruis de muur op. Hij genoot van de wandeling. Toen we aan het eind van de wandeling afscheid van elkaar namen vroeg hij: "May I embrace you, brother". Hij omhelsde me en bedankte me voor de onvergetelijke wandeling. Een prachtige ontmoeting!