Jeruzalem, 5 Maart 2007. Terwijl we van de week wat zaten na te tafelen, hoorden we buiten op straat opeens gezang en muziek opklinken. Feestje zeker, dacht ik. Het geluid kwam steeds dichterbij. Nieuwsgierig geworden ging ik het balkon op.

Buiten reed een busje met helverlichte, bont versierde trailer onze straat in. Daarachter danste een aantal orthodoxe Joden vol vuur terwijl ze Thora rollen in hun armen geklemd hielden. Buren en belangstellenden liepen er, op de maat klappend, omheen. Het gezelschap was uitgelaten. Ik kon het niet laten en voegde me bij het feestvierende clupje. Onder een Choepa (baldakijn) liep een Joodse man, ook met een schitterende Thorarol in zijn armen geklemd alsof hij een baby vasthield… Over de enorme herrie van de luidspiekers heen probeerde ik er achter te komen wat er precies aan de hand was. Een buurvrouw schreeuwde me toe dat er in de synagoge (tegenover ons appartement) een oude man was overleden en die beste man had in zijn testament laten optekenen dat deze synagoge een nieuwe Thorarol geschonken zou worden. Dat is mooi natuurlijk. Die Thorarol werd vandaag afgeleverd. Maar dat gaat zomaar niet; als de nieuwe Thorarol wordt aangeboden dan wordt hij feestelijk ingehaald. De reeds aanwezige Thorarollen worden uit de synagoge gehaald, mee naar buiten genomen en zingend en dansend wordt de nieuwe rol (die wel zo’n $ 100.000 kost) de synagoge binnengehaald. Een enorm spektakel. De vreugde is enorm groot en oprecht. Het maakte een grote indruk op me.

Ik zag het al voor me; stel dat je in Nederland een nieuwe bijbel aanschaft. Alle gemeenteleden krijgen een mailtje; Jongens, op donderdagavond organiseren we een speciaal feestje, Bart heeft een nieuwe bijbel gekocht. Neem allemaal je bijbel mee, dan gaan we dansend en zingend over straat, terwijl we onze bijbel in de lucht zwaaien. Bart loopt met z’n nieuwe bijbel onder een baldakijn en zo verwelkomen we deze nieuwe bijbel in de gemeente.

Zo doen ze dat in Israël…Daar word je wel even stil van.