Ruim een jaar lopen we inmiddels over de muren van Jeruzalem. Meer dan driehonderd keer beklommen we de hoge trap die naar de muur leidt. Iedere dag genietend van het geweldige uitzicht als we eenmaal bovenop de muur staan. We tellen de hijskranen die onophoudelijk aan het werk zijn om van Jeruzalem een schitterende stad te maken. Een voorrecht om daar getuige van te zijn. Het herstel van Israël is in volle gang.

Psalm 102:14 kondigt dat herstel zo aan: “U zult opstaan en U over Sion ontfermen, de tijd van genade is gekomen, dit is het uur…”

Ik geniet altijd van die eerste woorden: “U zult opstaan”. Dat betekent zoveel als: God onderneemt actie…er gaat wat veranderen!

Met de moord op 6 miljoen Joden tijdens Hitlers Nazi regiem werd het onvoorstelbare dieptepunt bereikt van eeuwenlange Jodenhaat. Erger kon niet. Het Joodse lijden had daarmee duivelse proporties aangenomen. En dat vond plaats in het ‘christelijke’ Europa! Bij de buren, pal naast de deur!

Heeft God daarna een streep gezet? Is Hij toen ‘opgestaan’? (Psalm 102). Heeft Hij toen besloten dat ‘de tijd van genade voor Israël’ aangebroken was? Ik geloof het zeker!

In 1948 werd de staat Israël een feit. Na ruim 18 eeuwen keerden Joden terug naar hun eigen land. Eindelijk hadden ze weer een eigen staat. Ze troffen geen ‘land van melk en honing’ aan. Nee, Israël was inmiddels in een wildernis veranderd die door de Amerikaanse schrijver Mark Twain in 1869 alsvolgt beschreven werd: “Een verlaten land, de bodem is rijk genoeg maar is overgelaten aan het onkruid – een stille, treurige uitgestrektheid… Een ontvolkt land… Nergens zagen we een menselijk wezen op de hele route… nauwelijks ergens een boom of struik. Zelfs de olijfboom en de cactus, trouwe vrienden van een waardeloze bodem, hadden het land vrijwel verlaten”. Moerassen werden drooggelegd, land ontgonnen, de woestijn gecultiveerd, wijnranken geplant in Samaria en Judea, ruïnes opgebouwd. Oude profetieën worden voor onze ogen vervuld! Jeruzalem is allang geen ruïne meer… De wildernis wordt omgetoverd tot ‘de Hof van Eden’ (Ezechiël 36:35,36). God brengt een keer in het lot van Israël;

“Ik heb je slechts een ogenblik verlaten, maar met open armen zal Ik je weer ontvangen. Ik verborg Mijn gezicht voor je in laaiende toorn, één ogenblik lang, maar Ik zal me weer over je ontfermen met eeuwigdurende liefde…” (Jesaja 54:7,8).

Dat zijn precies de woorden die we proclameren vanaf de muren van Jeruzalem. In feite gaan we nog een stapje verder dan dat. Lees de woorden in Jesaja 62:6 “Jullie die een beroep doen op de HEER…” Daar wordt het Hebreeuwse woord ‘Mazkira’ (secretaresse) gebruikt. Je zou die tekst kunnen vertalen met: “Jullie die als een secretaresse de Heer wijzen op…” Dat is wat we doen; elke dag maken we de HEER opmerkzaam op de beloften die Hijzelf opgetekend heeft in Zijn Woord. Daarbij “onszelf en Hem geen rust gunnend” (Jesaja 62:6,7). ‘Heer, mogen we U opmerkzaam maken op Uw beloften voor Israël…’Inderdaad, het klinkt aanmatigend. Toch spoort De HEER ons aan om zo te bidden. Hij gaat zelfs nog een stap verder. Zie hoe Psalm 44 eindigt: “Word wakker, HEER, waarom slaapt u? Ontwaak! Verstoot ons (Israël) niet voor eeuwig.( ) Sta op, kom ons te hulp, verlos ons omwille van Uw trouw…”

Kunnen, mogen wij ons in dergelijke krachtige bewoordingen tot onze HEER richten? Jazeker, Hij draagt ons zelfs op om dat te proclameren! De beginwoorden uit Jesaja 62 zijn zo actueel! “Omwille van Sion zal ik niet zwijgen, omwille van Jeruzalem ben ik niet stil…”.

Laten we eerlijk zijn; eeuwenlang hebben we gezwegen. Christelijk Europa, bijna alle Nederlandse kerken incluis, zwegen toen de miljoenen Joden naar de gaskamers werden gedreven. Vandaag lijkt Israël weer in een isolement te geraken. Ahmadjinedad, de Iraanse tiran dreigt Israël ‘van de kaart te vegen’… Oorlogsretoriek. Blijven we weer zwijgen? Jesaja 62 is het hoofdstuk van de herkansing. God reikt ons een (laatste?) gelegenheid aan om te ontwaken, op te staan en in de bres te springen voor Zijn volk. Wij kunnen alsnog de weg banen voor Zijn volk, de stenen opruimen die we zelf opgestapeld hebben.

De tijd van genade (voor Israël) is gekomen… dit is het uur…