Jeruzalem, 19 februari 2008. Vanochtend was Jeruzalem alwéér onder een laag witte sneeuw verstopt. De tweede keer dit winterseizoen dat een depressie zijn sneeuwlading boven Israël liet vallen. Alles ligt plat, bussen rijden niet, scholen zijn gesloten, ook de cassier van de muur waarschuwde me gisteren: “To-morrow snow, I won’t be here…”. Kreeg ik onverwacht de gelegenheid om verder te lezen in een oud boek dat de onderdrukking van het Joodse volk gedetailleerd omschrijft.

Een Nederlandse vriendin die regelmatig als wachter naar Jeruzalem komt, had het me opgestuurd. Natuurlijk weet ik dat het Joodse volk geleden heeft. We kennen de afschuwelijke verhalen en getuigenissen, maar dat het Joodse lijden zo enorm algemeen, langdurig en ernstig was, bezorgde me weer opnieuw kippevel van afschuw en schaamte. Al halverwege de 3^e eeuw voor Chr. schreef de Egyptische priester Manetto zijn beruchte anti-semitisch pamflet!

Het schaamrood vliegt op je kaken als je leest over de verwerpelijke rol die de kerk heeft gespeeld. Vanaf de 4^e eeuw na Chr. was het raak. Joden werd het leven zuur gemaakt en dat is eigenlijk niet meer opgehouden. Gek genoeg brak er met de komst van de Islam juist een periode van bloei aan voor de Joden. In Spanje werd het bittere lijden van de Joden verrassend gestopt door de invasie van Mohammedaanse legers. De Arabieren werden door de Joden begroet als bevrijders en gesteund in hun strijd… Er volgt een periode van buitengewone geestelijke en culturele bloei. Helaas duurt die periode maar kort. De duistere Middeleeuwen maken het leven van de Joden tot een hel. En weer was het de kerk die het voortouw nam. Wat rust er een enorme schuld op de kerk. Er is maar een antwoord; berouw en bekering; “Vader hoe kon het gebeuren dat Uw kerk zich zo misdragen heeft t.o.v. Uw eerste zoon Israël? Hoe kon het dat de kerk geen geestelijk lichaam werd maar wereldgelijkvormig. Vergeef ons…!”

Actualiteit

Vanochtend lees ik dat de geestelijk leider van Iran, Ayatolla Ali Khameini de onzin uitkraamt dat “Allah Iran zal straffen als het niet doorgaat met haar nucleaire programma… ”. Hoe dwaas kan een leider spreken. Wat dat betreft is de Islam met een inhaalslag bezig. In de 8^ste eeuw hadden ze geen problemen met hun Joodse broeders maar vandaag is dat wel even anders. Nu worden woorden en daden van moslims door een bloedrode waas gekleurd. En de westerse wereld deint zwijgend met de dodelijke retoriek-golven mee. En wat veel ernstiger is, ook de overgrote meerderheid van onze kerken zwijgen zingend en prekend door. Hoe kan dat? De wereld staat te schudden op haar wankele benen, Israël komt steeds meer in de kou te staan en wij, gelovigen leggen elkaar nog eens haarfijn uit hoe je nog voorspoediger en welvarender kunt worden… Waar strandt dit schip?

Gelukkig bezoeken steeds meer mensen Israël en wandelen mee over de muren. Er is een kleine groep mensen die in de gaten heeft dat we in beslissende dagen leven, dat we juist nu moeten opstaan en in de bres gaan staan om ‘om Sions wil niet langer te zwijgen en om Jeruzalems wil niet langer stil te zijn.’ Gelovigen die de God van Israël onophoudelijk herinneren en houden aan Zijn Woord. Ik moedig je aan om God te zoeken. Lees de profetieën (zie elders op de site ‘proclamaties’.) en vraag of Gods Geest je richting wil geven. Hoewel de dagen ernstig en verwarrend zijn, is het juist geweldig om nu te leven. De Grote Ontknoping is begonnen. De voorbereidingen voor de komst van Yeshua zijn in volle gang.

Wil jij aan de kant blijven staan? Dat lijkt me niet… Nogmaals, vraag of God je richting geeft.

NeverBeSilent Bootcamps

De door ons aangekondigde ‘Bootcamp’ komt te vervallen. De aanmeldingen bleven achter en we ontvingen een aantal afzeggingen. Ik bid dikwijls of God deuren wil sluiten, mocht ik op een verkeerde weg wandelen. Na overleg met Joke, mijn vrouw, hebben we de conclussie getrokken dat we ons niet moeten bezighouden met het organiseren van deze alternatieve ‘toerustings’reizen naar Israël. Kennerlijk wil God dat we ons uitsluitend toeleggen op de dagelijkse wandeling over de muren.

Ik blijf van mening dat dergelijke toerustingsreizen heel belangrijk en passend zouden zijn voor deze periode maar… niet door ons geïnitieerd. Wie weet dat dit initiatief nog eens door anderen wordt opgepakt. Dit was het voor nu. Reageer gerust… Tot ziens op de muren!