Jeruzalem, 3 mei 2008. Gisteren vierden we een klein feestje; we lopen precies twee jaar over de muren van Jeruzalem. Het werd een speciale wandeling, zo’n 90 mensen liepen met ons mee. Nog niet eerder liepen zoveel wachters mee. Als een langgerekt lint liepen we door de smalle gangpaden. Een prachtig gezicht.

Een grote groep studenten van het Driestar college liep mee en zong onderwijl schitterende liederen. Het blijft voor de meeste bezoekers een enorme belevenis om Gods woord luidkeels te proclameren over de stad Jeruzalem. Aan het eind van de wandeling besloten we met een prachtige gezamenlijke proclamatie van Sefanja 3:14 e.v.

“Op die dag zullen we tot Jeruzalem zeggen:’Wees niet bang, laat de moed niet zinken! De HEER, je God zal in je midden zijn, Hij is de Held die je bevrijdt…”

Nooit klonk deze proclamatie krachtiger!

Het begin

Het begon twee jaar geleden heel aarzelend. Met knikkende knieën beklommen Joke en ik, samen met een goede vriend Gijbert Spijker, de steile trap naar de muur. Het leek zo’n dwaas verhaal, twee volwassen kerels die Gods beloften van herstel, troost, vergeving en terugkeer van het Joodse volk naar Israël hardop voorlazen vanaf de muren van Jeruzalem. ‘Om Sions wil niet stil zijn en om Jeruzalems wil niet zwijgen’ en ‘God herinneren en houden aan Zijn woord…’ zoals dat staat omschreven als een opdracht in Jesaja 62: ‘Stenen opruimen, de weg bereiden voor Gods volk…’

De eerste maanden liepen we natuurlijk dikwijls met z'n drietjes over de muren, maar al gauw bleek dat anderen ons wilden vergezellen. De groepjes werden groter. Het muntje viel bij veel gelovigen; we kunnen daadwerkelijk een rol spelen in het eindtijdplan van God. We kunnen opstaan en onze plek innemen als wachter. We kunnen in de bres gaan staan voor onze Joodse broer. We kunnen stenen opruimen. Verzoening zoeken, relatie herstellen.

We schudden gelovigen wakker. Dat is hard nodig. De kerk lijkt in een comfortabele, voorspoedsdroom te slapen… Hoe bedoel je, de wereld staat in brand…? ‘Israël? Ach, dat leidt toch maar tot verdeling in de kerk… zo’n gedoe, nee, laten we het liever over de volgende belangrijke conferentie hebben… ’En Israël staat weer alleen… Natuurlijk is het fantastisch om bemoedigd te worden maar… waar leidt die bemoediging toe? Komen we in actie? Delen we hetgeen we ontvangen hebben weer uit? Maken we elkaar opmerkzaam op de ernst van onze dagen en ontwaken we werkelijk?

Israël 60 jaar

Israël viert dit jaar haar 60 jarig jubileum.Tijd voor een groot feest. En gevierd zal het worden! Maar helaas, nog nooit was de dreiging in en rond Israël zo groot. Israël wordt omringt door vijandige volken die een strijd voeren van leven op dood om dat kleine stukje woestijn dat door God aan dat veelgeplaagde Joodse volk is beloofd. De islam duldt geen Joodse aanwezigheid in haar achtertuin. Zien we de geestelijke dynamiek niet? Onze Heer zal juist daar, in die woestijn terugkeren. God wil juist daar wonen:

“De HEER heeft Sion verkozen en als woonplaats begeerd: ‘Dit is, voor altijd, Mijn rustplaats, hier verlang Ik te wonen…” Psalm 132:13,14

Dat is de werkelijke oorzaak van de enorme strijd die er om dit stukje land gevoerd wordt. Satan, zich behaaglijk vleiend in de islam, doet er alles aan om Gods scenario te verstoren. Dat de wereld daar geen zicht op heeft… soît, maar dat de kerk niet ruw uit haar slaap ontwaakt is bijna niet te geloven… terwijl juist de kerk het Goddelijke scenario in handen heeft; de Bijbel, Zijn onfeilbare woord. Op geestelijke leiders rust een grote verantwoordelijkheid. Juist vandaag. Nee, niemand zal zich langer kunnen verschuilen achter de sluier van onwetendheid.

Intussen wandelen wij door. Het zal niet zo vaak meer voorkomen dat ik in mijn eentje zal lopen. Die tijd ligt definitief achter ons. Heel bemoedigend! In de toekomst zullen zich meer wachters moeten gaan aandienen die mensen meenemen de muur op.Gelovigen die zich voor langere tijd zullen toewijden om tijd en energie te investeren. We bidden dat God deze wachters al ‘in stilte’ zal roepen en toerusten.In de verte zie ik wachters die ieder uur de muur beklimmen. Wachters uit vele landen. Steeds meer Duitsers, Zwitsers en andere buitenlanders wandelen tegenwoordig mee.

Joke en ik zien uit naar de komende periode. Vol verwachting. Het zal spannend worden, de aarde zal gaan schudden. De kerk ook! Maar we blijven elkaar aansporen om heel dicht bij Hem te blijven. Als je Zijn hand vasthoudt hoef je niets te vrezen. Weet dat God je liefheeft en een plan voor jou heeft. Het is Zijn wens dat jij tot je bestemming komt.

Luister naar Zijn roepstem. Tot ziens op de muren!