Jeruzalem, 2 oktober 2008. We zijn het nieuwe jaar 5769 binnengegaan.

Dat ging niet gepaard met vuurwerk. De Joden vieren deze dag eigenlijk de geboorte van de wereld. De halve dag wordt doorgebracht in de synagoge! ( een halve dag voor God en een halve dag voor jezelf…) De sjofar wordt geblazen. De klank van deze bazuin roept het volk op om op haar hoede te zijn. Wees bereid om je leven op orde te brengen. Met deze dag wordt de periode van de tien ‘Ernstige Dagen’ ingeluid. Dagen van berouw. Dagen van ‘Tesjoeva’, terugkeer naar God. Smeekbeden om vergiffenis worden naar God gezonden. Jom Kippoer vormt straks de afsluiting deze Ernstige Dagen. Op die dag ziet het volk uit naar Gods genade en vergeving. Verzoening tussen God en de mens. Wij kennen deze dag dan ook als Grote Verzoendag.

De viering van deze Joodse dagen moet je zelf ervaren. Het is lastig over te brengen als je er niet zelf getuige van bent geweest. Er hangt een heel bijzondere sfeer in de stad. Je ziet mensen lopen in hun gebedskleden (Talliet), vaak in het wit gekleed. Dikwijls staan Joden gewoon op straat te bidden, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Joke en ik beschouwen het als een enorm voorrecht om hier te leven. Om dagelijks voor dit Godsvolk in de bres te staan en Zijn woorden van hoop, herstel en vergeving over dit land en volk uit te roepen is bijzonder!

Geen eenvoudig jaar…

Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik het gevoel heb dat dit nieuwe jaar geen eenvoudig jaar zal worden voor Israël. De omstandigheden veranderen snel; de vijandige islamitische dreiging neemt toe, Iran stevent ongehinderd af op de productie van kernwapens, Rusland toont haar werkelijke onbetrouwbare gelaat. En ik schreef het reeds in mijn vorige blog; de Arabieren uit Jeruzalem verbergen hun trotse zelfgenoegzaamheid niet langer. “Wij hebben de Turken verjaagd uit ‘Palestina’, daarna de Engelsen en binnenkort zullen we de Joden verjagen uit ons land,” zei een Arabische gids mij deze week. Steeds aggressiever nemen ze afstand van de ‘infidels’. Toen ik laatst op weg was naar de Gouden Poort via de moslim begraafplaats, werd mij de toegang geweigerd omdat ik ‘geen moslim’ was. Met haat vervulde ogen keek hij me aan. Nog nooit was me dat overkomen. Het was weer een duidelijk signaal.

Israël wordt in het nauw gedreven. Ook de situatie in de Verenigde Staten heeft daar invloed op. De (financiële) wereld staat te schudden op haar grondvesten, de Amerikaanse verkiezingen staan voor de deur. Is Amerikaanse vriendschap gegarandeerd? Ik betwijfel het.

Vertrouwde het Joodse volk in het verleden nog op de superieure slimheid en kracht van haar eigen leger (IDF), vandaag slaat de onzekerheid toe. Ook de laatste Israëlische regering, die was samengesteld uit politici in plaats van leiders, schonk het volk geen vertrouwen. Mensen op straat uiten vaak hun ongenoegen en geven blijk van gevoelens van depressiviteit. Voor een Jood is er één onmisbaar aspect dat hen krachtig overeind houdt: Hoop! Maar zelfs hun hoop is vervlogen. Zo kun je dat ook teruglezen; ’En Hij zei tegen mij: ‘Mensenkind, deze beenderen zijn het volk van Israël. Het zegt: “Onze botten zijn verdord, onze hoop is vervlogen, onze levensdraad is afgesneden.” (Ezechiël 37:11)

Deze tekst omschrijft precies de sfeer die vandaag heerst in Israël. Nooit eerder sinds de vestiging van de staat Israël in 1948 was de moedeloosheid zo tastbaar. Onze buurvrouw, een Holocaust overlevende, sprak ons aan:

“Ik heb de Shoa overleefd, ik heb 6 overlevingsoorlogen overleefd, maar ik zie het nu niet meer zitten, ik overweeg te vertrekken…”

Menselijkerwijs bevindt Israël zich in een onmogelijke situatie. Wij weten dat het Joodse volk zich zal moeten keren tot God;

‘Keer terug, Israël, naar de HEER, je God! Door je eigen wandaden ben je ten val gekomen. Kom met woorden van berouw en keer terug naar de HEER. Zeg tegen hem: ‘Vergeef ons al onze misdaden. Neem wat goed is van ons aan. Als offer brengen wij u oprechte woorden. Onze redding verwachten we niet langer van Assyrië, op paarden en strijdwagens zullen wij niet meer vertrouwen…’ Hosea 14:2-4

Een krachtige tekst die we bijna dagelijks uitroepen vanaf de muren van Jeruzalem. Maar hoe zal Israël zich massaal omkeren tot God. Zal dat ‘zomaar’ gebeuren? Ik vrees van niet. Tijdens een gesprek met een goede Joodse vriend kwamen we (onvermijdelijk) op dit onderwerp. Hij vreesde dat Israël slechts door een harde klap tot berouw en omkeer zal komen. Een natuurramp of een ernstige militaire nederlaag. De oude en lange (Bijbelse) geschiedenis leert dat. We moeten er niet aan denken. Maar het roer moet om; niet langer mag Israël haar vertrouwen stellen in Amerika, Europa, haar eigen leger, slimheid… Er zal een dramatische ommekeer moeten plaatsvinden; vertrouwen op de God van Abraham, Isaak en Jakob.

Dit is de periode van inkeer. Iedere Jood pleegt zelfonderzoek.

Juist in deze dagen roep ik jullie op om als wachter tot God te roepen of Hij genadig wil zijn. ‘Ik zal hen met ontzag voor Mij vervullen, zodat zij zich nooit meer van Mij zullen afkeren.’(Jeremia 32:40)

Wat een krachtige belofte van God! Hij zal Zijn eigen volk met ontzag voor Hemzelf vervullen! Houd Hem aan deze schitterende woorden, herinner Hem eraan!

Tot ziens op de muren van Jeruzalem!