Jeruzalem, 21 oktober 2008. Joke en ik komen net thuis van een wandeling langs onze buurtsynagoge. Luidkeels wordt vanavond overal gezongen en gedanst, kinderen op de schouders van de mannen, de
Torarollen worden hooggeheven en in optocht gaat de gemeente de straat op, voor de synagoge. Een puur feest!

Wij staan er een beetje buitengesloten en verloren bij. Maar wat voelen we ons verbonden met dit volk! Opeens maakt een Jood zich los uit de groep en loopt op ons af met een Torarol in zijn armen. Hij ziet dat
we niet-Joden zijn maar nodigt ons hartelijk uit om de Torarol aan te raken. We
kunnen beiden onze tranen nauwelijks inhouden. Wat een volk… Gods volk… hoe is het
mogelijk dat na al die eeuwen van lijden dit volk zo’n pure blijdschap kent.
Met een enorm bevoorrecht gevoel van voldoening wandelen we weer terug naar ons
appartement.

We beleven enerverende dagen. Tijdens de Joodse Feesten wordt Israël bezocht door massa’s pelgrims. Maar ook Joden bezoeken Israël vanuit de hele wereld. Jeruzalem was een bruisende stad, overvol feest vierende Joden.

Het Loofhuttenfeest loopt nu ten einde. Overal zag je Joden lopen met hun loelaf. Bij het Loofhuttenfeest hoort, naast natuurlijk het wonen in loofhutten, een bundel, de loelav met vier elementen: een palmtak,
mirtetakken, wilgetakken, en de etróg. Met deze loelav in de hand wandelen ze naar naar de Kotel om daar te bidden. Ze wuiven met hun palmtakjes naar de vier windstreken. Denkend aan de Joden die wonen in de
verstrooïng. Door te wonen in een loofhut wordt de kwetsbaarheid en de behoefte aan Gods bescherming beklemtoond. Het feest van Godsvertrouwen, wordt het ook wel genoemd.

Hoe is het toch mogelijk dat wij gelovigen, deze Joodse, Gods feesten aan de kant hebben geschoven en ingeruild voor Roomse feesten als Hemelvaartsdag en Kerst…? Tevergeefs zul je in Gods woord speuren naar deze kerkfeesten. Niet de geboorte van Jesjoea moeten we gedenken maar Zijn dood en opstanding! Je hoeft er niet aan te twijfelen; God Zelf zal Zijn feesten weer terugbrengen in de gemeente. Rome heeft zijn langste tijd gehad! Terug van de zondag naar de Shabat. Terug naar Jeruzalem, terug naar de wortels! (de kerk kan maar beter vrijwillig terugkeren naar Gods feesten en instellingen, want gebeuren gaat het vast en zeker…)

{mosimage width=430}

De wandelingen

De wandelingen verlopen voorspoedig en indrukwekkend. Steeds meer wachters keren terug. Ze lopen een week of langer
mee. Er is zelfs iemand die al voor de vierde keer in een jaar meeloopt. We verheugen ons ook over de toestroom van buitenlandse wachters. Dikwijls proclameren we in het Engels. Het zal niet lang meer duren voordat we verschillende taalgroepen de muur op kunnen sturen. Met name in Duitsland wordt enthousiast gereageerd. De komende week gaat de Duitse site de lucht in!
(Bedankt Remi, Beate en Ruth!)

Prachtig om te zien hoe talloze wachters een geestelijke aanraking ervaren op de muur. Ze keren veranderd naar huis terug. We ervaren dat we vlak voor enorme ontwikkelingen staan. God is een Gideonsleger aan het samenstellen. Zorg dat je Zijn stem verstaat en reageert op Zijn roepstem!

Aan de ene kant zie de afkalving van de kerk en het christendom, maar aan de andere kant zie je een ‘kleine kudde’ die zich steeds meer uitstrekt naar Gods hart en Zijn gemeente. ‘Voorspoedschristenen’
die wanhopig hun Wallstreet evangelie proberen te slijten raken steeds meer op drift en zakken weg in het welvaartsdrijfzand. (en raken hun spaarcentjes ook nog kwijt) Bekeer je, waak op uit je slaap, sta op uit de dood…(Efeze 5:14 ev.) is het enige wat we hen kunnen toeroepen vanuit Jeruzalem.

Wees waakzaam en… wacht niet te lang met het boeken van je trip naar Jeruzalem… Tot ziens op de muren!

Van 13 november tot 8 december 2008 verblijven Joke en ik in Nederland (en Duitsland). De wandelingen worden waargenomen door twee echtparen; Albert en Sylvia de Hoop en Jan en Jeannet Bart.

Overigens zullen Joke en ik volgend jaar, van 1 t/m 12 juli 2009 beschikbaar zijn voor spreekbeurten in Nederland.