Jeruzalem, 3 november 2008. Wat voelen we ons bevoorrecht! Iedere dag wandelen over de muren van Jeruzalem. Iedere dag dat overweldigende uitzicht over de nieuwe stad Jeruzalem, opgebouwd na 1948. Je weet niet wat je ziet; als je twee, drie jaar Israël en Jeruzalem niet bezocht heb kun je je ogen niet geloven, overal rijzen nieuwe gebouwen uit de grond, nieuwe wegen en bruggen worden aangelegd. Hebben jullie de nieuwe brug al gezien die gebouwd is aan de ingang van de stad?
Zie foto.

Iedere dag wandelen op de muur, iedere dag weer de ontmoeting met bijzondere mensen. Het lijkt er op dat veel gelovigen zich op de muur heel erg op hun gemak voelen. Eindelijk hoeven ze hun liefde en compassie voor het Joodse volk en Israël niet onder stoelen of banken te steken. Ze hoeven niet hun mond te houden, geen kritische blikken… luidkeels worden de fantastische beloften van herstel, troost, wederopbouw en vergeving opgelezen vanuit Gods schitterende Woord. Je realiseert je ook dat de glimlach van de God van Abraham, Isaac en Jakob – die jij en ik ‘Vader’ mogen noemen- op dit avontuur rust. Daar word je stil van en heel klein. Toch blijf ik het herhalen; wees nederig maar…vrijmoedig! Dat is zo’n geheim. Want wie zijn wij? Kwetsbare mensjes met onze zwakke onhebbelijkheden, maar als je je dan realiseert dat Jesjoea onze kwetsbare natuur heeft meegenomen in Zijn offer aan het vervloekte hout, en dat wij niet in ‘eigen kracht’ maar in Hem mogen wandelen op de muur, dan word je stil. Niet tè stil natuurlijk, want geef je vrijmoedigheid niet prijs, immers, om Sions wil moeten we niet langer zwijgen…

Vervangingsleer

Hoe is het toch mogelijk. Er ontstaat (na een splitsing) een nieuwe gemeente in ons ‘nieuwe’ (polder) Nederland en er wordt een ‘richtlijn’ over Israël in elkaar geflanst. Het werd me deze week toegestuurd. Een onleesbaar stuk boordevol (on)bijbelse inlegkunde. Je kunt er als eenvoudige Nederlander geen touw aan vastknopen maar het komt er op neer dat Israël er niet meer toe doet. Slechts het geestelijk Israël, goedgeraden, daar worden de christenen mee bedoeld, vormen nu het werkelijke Israël. Ik heb me werkelijk verbaasd over de gedachtegang van deze charismatische tovenaar; "God heeft Zijn eeuwig verbond met Israël en het Joodse volk opgeschort."

Geen woord over de vervulling van profetieën aangaande het fysieke herstel van de staat Israël, de herbouw van ruïnes, de stad Jeruzalem die herbouwd wordt, de wildernis die als de ‘tuin van Ede’ wordt omgevormd, het Joodse volk dat terugkeert naar Israël, de wijngaarden die de wijn weer laten fonkelen, de vervallen hut van David die weer wordt opgebouwd… De vervulling van deze profeteën vindt plaats in onze dagen! We staan er met onze neus bovenop en weigeren het te zien. Hoe kan het bestaan? Lees eens mee in 1 Korinthe 15:46 ‘Niet het geestelijke is er als eerste, maar het aardse; pas daarna komt het geestelijke.’

Als je werkelijk Gods Woord bestudeert zul je tot je vreugde ontdekken dat alle profetieën die vervuld zijn, eerst een fysieke vervulling kenden. Som alle zondagschoolverhalen maar op! Pas daarna, in de nabije toekomst zullen we de geestelijke vervulling mogen aanschouwen.

Wat me opvalt bij dergelijke vervangingsstudies is dat de compassie en liefde voor de Joden en Israël immer ontbreken. Lieve, gevoelige voorgangers worden opeens bits en koud als het om de klinische uitleg van hun (ten diepste antisemitische) inzichten gaat. Deze epistels zeggen zodoende veel meer over de auteur dan over Israël… Dit zijn de woorden van God zelf:

‘Dit zegt de HEER van de hemelse machten: Brandend van liefde neem Ik het op voor Jeruzalem en Sion, en ziedend van woede ben Ik op de zelfgenoegzame volken. ( en vele kerken B.R.) Ik had mijn toorn immers al weer laten varen, maar zij hebben Mijn volk steeds harder aangepakt. Daarom – zegt de HEER – keer Ik vol erbarmen terug naar Jeruzalem.

En dan het verhaal van die lieve jonge vrouw die deze week meeliep over de muur: ze blijft voor langere tijd in Israël en werd, als te doen gebruikelijk, tijdens de laatste zondag voor haar vertrek naar Israël, uitgezegend in haar gemeente. De oudste van dienst zegende haar en bad nog een extra gepassioneerd gebed uit voor Israël. Dat had deze oudste nooit mogen doen. Hij werd door de voorganger op het matje geroepen en de les gelezen:

‘Als hij het ooit nog in zijn hoofd haalde om onaangekondigd een zegengebed voor Israël uit te spreken…’

De jonge vrouw huilde toen ze me dit verhaal vertelde bij de koffie na de wandeling. Hoe is het mogelijk dat deze zaken plaatsvinden in 2008. Ik heb aan de gelovigen die onder het gehoor zitten van deze dwaze herders slechts één devies: “Ga uit van haar!” (Openbaring 18:4).

Lieve lezer, deze antisemitische praktijken moeten echt de container in.

Frontsoldaat

We schreven het al regelmatig. Ook in de laatste aflevering van Israël Today kon je het weer bespeuren; er heerst een depressieve sfeer in Israël. Nu de verkiezingen er weer aankomen hoor je het voortdurend: ‘we hebben geen leiders, allen politici, en steeds weer diezelfde (onbetrouwbare) gezichten…’

Ik heb een heel goede vriend in Israël. Hij is veel jonger dan ik maar heeft zoveel meer meegemaakt. Als jonge kerel werd hij naar Libanon gestuurd en heeft daar hard gevochten. Hij heeft veel vrienden verloren. Soms vlak naast hem. Is zelf in hinderlagen terecht gekomen en had eigenlijk al afscheid genomen van het leven. Vandaag leidt hij een mooi bedrijf. Deze week dronk ik weer een kop koffie bij hem op kantoor. Hij richtte zijn hoofd nauwelijks nog op. ‘Bart, ik begin moed en hoop te verliezen, eerlijk gezegd zie ik geen toekomst meer. Wie neemt ons land bij de hand.’ Opeens zag ik een wachter in hem. Hij heeft vele jaren in het leger aan het front gestaan. Hij liet me een paginagrote foto van hemzelf zien uit een bekend boek. Zwaarbewapend, stoer en zelfverzekerd glimlachend loopt hij op de kijker af. Wie maakt hem wat?! Israël is onoverwinnelijk, Israël is de slimste, hebben de beste geheime dienst… Maar vandaag blijft er nog maar heel weinig van dat zelfbewustzijn over. ‘Onze botten zijn verdord, onze hoop is vervlogen, onze levensdraad is afgesneden.’ – Ezechiel 37:11).

Toch weten we dat Israël, het Joodse volk zal moeten terugkeren naar hun God. Ze zullen moeten gaan roepen… (net als die ‘vervangings’broeders) en jij en ik mogen intussen voor dit prachtige volk in de bres gaan staan. Thuis, in je gemeente, of hier, fysiek op de muren van Jeruzalem! Tot ziens!

(Je weet het, Joke en ik zijn vanaf 13 november tot 8 december in Nederland en Duitsland. Maar als je in Israël bent… ga naar de muur want er zullen waarnemers zijn die iedere dag de muur beklimmen!)

Ook nog even een opmerking over het komende jaar. Joke en ik zullen de eerste twee weken van Juli 2009 beschikbaar zijn voor spreekbeurten. De verzoeken komen al binnen, dus wacht niet te lang met ‘organiseren’…