Jeruzalem, 2 januari, 2010. In Jeruzalem geen enorm vuurwerkfestijn op oudjaarsnacht, geen kerstbomenverbranding, zelfs geen nieuwjaarsduik in de Dode Zee… In Israël valt het nieuwe jaar nu eenmaal op een andere datum. Niet dat het helemaal onopgemerkt voorbijgaat, het ‘westerse’ nieuwjaar wordt wel in kroegen en cafe’s gevierd. Er heerst daar een gezellige drukte.

Ik las net dat er in Nederland voor 7 miljoen euro schade is berokkend tijdens de nieuwjaarsviering. In Den Haag brandden 23 auto’s uit. Hier in Jeruzalem bleef de schade beperkt tot een paar omgevallen champagneglazen.

In Israël wordt op het ogenblik teruggekeken naar de vruchten van het eerste decenium van deze 21ste eeuw. De eerste tien jaar zitten erop.

Ondanks de talloze vredesbesprekingen met de Palestijnse buren lijkt een oplossing verder weg dan ooit. Het aantal mensen dat nog in vrede met de Palastijnse buren gelooft, neemt steeds meer af.

De overtuiging dat Palestijnen helemaal geen vrede met Joden willen wint terrein. Dat geldt niet zozeer voor de gemiddelde Palestijn die in Samaria of Judea woont. Die wil gewoon in rust en vrede voor zijn gezin zorgen. Die is het voortdurende haatzaaiende verbaal geweld van zijn leiders richting de Joodse buren allang spuugzat. Maar zeg dat maar eens hardop.

Tijdens de regelmatige taxiritjes ontstaan vaak interessante gesprekken met de Arabische taxichauffeurs, dan uiten ze dikwijls hun onvrede. Ik heb het met hen te doen.

Ze zijn de gevangenen van hun eigen moslimbroederschap. De islam is een collectief gebeuren. Individuele meningen worden niet op prijs gesteld. Om verzekerd te blijven van westerse steun zullen ze de schijn van hun vredeswens met Israël ophouden, maar de koude werkelijkheid laat zien dat er voor het Joodse volk in het Midden-Oosten domweg geen plaats is in de herberg.

Het Midden-Oosten moet een Judenrein territorium zijn. Duizenden jaren Joodse geschiedenis ten spijt.

Israël een politieke vergissing.

Steeds vaker verneem ik westers quasi wetenschappelijk gemompel dat de vestiging van de staat Israël in het Midden-Oosten eigenlijk een grote politieke vergissing is. In Engeland, maar ook in Nederland hoorde ik een tweede kamerlid al woorden uiten in die richting.

Zeg nou zelf, er gaat geen dag voorbij of Israël vult de internationale beeldschermen en krantenpagina’s. Nog even en Israël wordt tot de paria van de internationale volkerengemeenschap gebombardeerd.

En dan is de cirkel weer rond. Net als in de dertiger jaren.

Ramkoers

Je zou toch verwachten dat we met elkaar de les van het zwarte nazitijdperk geleerd hadden. ‘Dat nooit meer…’ Maar kijk eens goed naar de omstandigheden. De dreiging van vandaag neemt nog grotesker vormen aan dan in de aanloop naar Hitlers ‘Dritte Reich’. Toen was het die ene dwaas die het op de Joden gemunt had. Hij betoverde het Duitse volk waarop de meest duistere periode in de geschiedenis van de mensheid kon plaatsvinden. Vandaag staat er weer zo’n dwaas op; Ahmadinejad van Iran. Hij doet de Shoa af als een door Zionisten verzonnen verhaal.

Hij houdt er geen verborgen agenda op na; ‘Israël hoort daar niet.’ Hij zou het liefst Israël en haar Joodse bevolking de Middellandse Zee indrijven. Verschil met vroeger is dat deze antisemiet niet alleen staat! Hij weet zich omringd door bijna alle moslimstaten plus een groot aantal Afrikaanse, Aziatische en Zuid-Amerikaanse landen. Deze door Iran geleide dreiging is dichterbij dan je denkt. De terreurbeweging Hamas in de Strook van Gaza is een verlengstuk van Iran. Datzelfde geldt voor Hezbollah in Libanon.

Met andere woorden, we liggen op ramkoers.

Je zult misschien denken, kun je aan het begin van het nieuwe jaar nu niet een aardig positief stukje schrijven over verzoening met de Palestijnen of zo…

Israël wordt bedreigd. Israël heeft veel vijanden. Niet slechts in het Midden-Oosten maar ook daarbuiten. Via Israël wordt ook de westerse wereld bedreigd. Het is de hoogste tijd om te ontwaken en om op te staan!

Meer dan ooit zul je je stem moeten laten klinken. Niet als politiek propagandist, maar als Gods wachter op de muren van Jeruzalem.

Krediet in Nederland

Juist met het verglijden van de laatste dagen van het oude jaar was ik in gepeins verzonken. Hoe moet het nu verder? Wij wandelen iedere dag over de muren van Jeruzalem, maar wat zou er moeten gebeuren in Nederland? Kan ons land een rol van betekenis spelen voor Israël?

In vroeger tijden was Nederland een vluchthaven voor Joden. Hier konden ze een beetje op adem komen. Ik heb de indruk dat Nederland nog steeds een restje Goddelijk krediet heeft. Veel van dat krediet is al verspeeld, de Tweede Wereldoorlog werd niet echt gekenmerkt door Nederlandse heldhaftigheid. Toch bleven grote bevolkingsgroepen pal achter de Joodse medeburgers staan. Tijdens de 6-daagse oorlog beleefde Nederland een opleving. We stonden redelijk eensgezind achter het nietige Israël. Israël won de oorlog tegen de enorme Arabische legers.

De vijand werd in de pan gehakt. Jeruzalem bevrijd.

Vandaag is die steun mondjesmaat. Toch is er nog krediet! God geeft ons land nog een kans om een rol te spelen. Laten we in Nederland een krachtig geluid laten horen. De gêne voorbij. Als de dreiging groot is, dan dienen we andere middelen te hanteren. Zoals in 1953, toen Zeeland bedreigd werd door storm en springtij. De burgemeester van het Zeeuwse Willemstad gaf zijn politiecorps de opdracht om stenen door de ruiten te gooien om de bewoners te overtuigen van de ernst van de situatie. De dijken waren doorgebroken!

De dreiging voor Israël is groot. De hele wereld, het westen incluis, wijst met hun kritische en beschuldigende vinger richting Israël. Het zullen de gelovigen zijn die opstaan. Wij hebben de beschikking over de woorden Gods, wij kunnen onze rol als wachter op de muren van Jeruzalem vervullen.

Pappen en nathouden

Tegen jullie zou ik willen zeggen, dit is het seizoen om zichtbaar en hoorbaar te worden. Ik heb de indruk dat we in geestelijke zin nieuw land moeten betreden. Alsof we een grens moeten overschrijden.

We zullen voor Gods mening uit moeten komen. Anders dan voorheen.

Niet veilig en vrijblijvend. Wees niet bang om de prijs te betalen. Soms zal het niet gemakkelijk zijn om voor Israël in de bres te springen. Vrienden, kennissen haken misschien af. Misschien je dominee of voorganger ook…

Ik kan alleen maar concluderen dat we in het nieuwe jaar hoger van de (kerk)toren moeten blazen. De tijd van stilzitten, pappen en nathouden zit erop! Er zal een bazuin moeten klinken. Er moeten stemmen opgaan. Er zal geschud moeten worden. Zo kunnen we als gelovigen niet verder. Er zal positie ingenomen moeten worden.

Predikanten en voorgangers kunnen niet meer wegduiken achter religieuze en/of humanistische argumenten.

‘Beeld je maar niet in dat jij, omdat je in het koninklijk paleis woont, als enige van alle Joden zult ontkomen. Als jij nu je mond niet opendoet, nu het moment daar is, komt er van een andere kant wel uitkomst en redding voor de Joden. ( ) Wie weet ben je juist koningin geworden met het oog op een tijd als deze.’
Ester 4: 12-14

Koningin Ester bevond zich in een positie waar zij invloed kon uitoefenen. Een ieder is verantwoordelijk voor zijn of haar beslissingen. Sommige beslissingen dragen risico met zich mee. Dat gold voor koninbgin Ester, datzelfde geldt voor u en jou.

Kleur bekennen.

Je zult kleur moeten bekennen. Heeft Israël afgedaan, of is God trouw aan zijn volk?

Dat is de prangende vraag die door jou beantwoord dient te worden.

Deze vraag zal zijn weg door de gemeente banen. Als Israël in jouw ogen afgedaan heeft, dan bent je snel klaar, maar ik vrees dat jouw gemeente of kerk dan tot een onbetekenend humanistisch-religieus

klasje gereduceerd wordt. Verwijder dan gerust de kerkklokken uit de hoge toren. Bent je van mening dat de God van Abraham, Isaak en Jakob tot in eeuwigheid trouw blijft aan zijn verbond, dan roep ik je op om te gaan staan! Maak het kenbaar, beken kleur.

Dat is, naast onze wensen van gezondheid, voorspoed, inzicht en shalom onze wens voor jou, de gemeenschap van gelovigen en Nederland. Blijf dicht bij Hem, je Vader en blijf dicht bij elkaar.

Ik wil deze nieuwjaarslog niet besluiten alvorens een ieder die ons zo trouw gesteund heeft enorm te bedanken. We hebben zoveel uitingen van support en liefde ontvangen dat we er soms wat verlegen van worden. God, onze lieve Vader zorgt zo goed voor ons. Geprezen zij zijn verheven naam!

Tot ziens op de muren van Jeruzalem!

Bart & Joke Repko