Kom tot je bestemming

Gepubliceerd Thursday, 28 October, 2010 in Weblogs · Weblogs Bart 2 Comments

Jeruzalem, 29 Oktober Het is verheugend om te zien dat zoveel mensen de weg naar de muren van Jeruzalem weten te vinden. Vooral tijdens de vakantietijd wandelen we met grote groepen over de muren.

Voor veel wandelaars is de eerste proclamatiewandeling best een onwennige ervaring. Het ‘Efteling gehalte’ is vrij hoog, zo’n eerste wandeling. Een eerste bezoeker maakt kennis met nieuwe en vaak onbekende aspecten van zijn geloofsbeleving. Het begint al met het bestijgen van de hoge ijzeren wenteltrap naar de muur. Eenmaal boven aangekomen heb je een schitterend uitzicht over de nieuwe stad Jeruzalem. Je komt ogen tekort. Je staat oog in oog met de fysieke vervulling van eeuwenoude profetieën. God is opgestaan om zich over Sion te ontfermen. (Psalm 102:14) Na 2000 jaar wildernis en verlatenheid is Israël weer een onafhankelijke staat! Jeruzalem is weer bewoond, ruïnes herbouwd.

De dagelijkse files drukken je met je neus op het feit dat ook het Joodse volk weer teruggekeerd is! Jazeker, zelfs als je in Jeruzalem in de file staat is dat een bewijs van Gods trouw. Gods volk keert terug naar huis! (Amos 9:15)

Fysieke feiten die eeuwen geleden voorzegd werden door de oude profeten. Waar kom je dat tegen?

Dan krijg je een uitleg over de betekenis van het ‘wachterschap’. Een terugblik op 2000 jaar christendom kan niet ontbreken. Deze terugblik vervult ons niet met trots. Nederig moeten we erkennen dat 2000 jaar christendom ons tot de vijand van het Joodse volk heeft gemaakt. Je kunt geen wachter zijn zonder schuldbelijdenis. ‘Die proclamaties vind ik prachtig, maar die kritiek op de christelijke kerk is niet mijn ding,’ verzuchtte een lieve wandelaar. Toch is dat onontbeerlijk voor een wachter. Voordat we voor Israël in de bres kunnen staan, zullen we eerst een openhartige blik in de historische, christelijke spiegel moeten werpen. Daar kom je niet onderuit.

‘Schaamte bedekt ons gezicht,’ roept de rechtvaardige Daniël. Hij vereenzelvigt zich met het zondige volk. Datzelfde doet een wachter. We zijn dat niet gewend. Als wachter belijd je plaatsvervangend, collectieve schuld.

Christelijke schuld t.o.v. het Joodse volk. Niet alleen de onderdrukking, marteling en moord op Joden tijdens de Inquisitie, de Kruistochten, de pogroms en het zwijgen tijdens de Shoa, maar ook onze kritische vingertjes, die veel geestelijk leiders nog steeds wagen te wijzen naar Gods oogappel, zijn volstrekt ongegrond. Waar halen we de euvele moed vandaan na eeuwen van christelijk wanbeleid. De vervangingsleer heeft ons eeuwenlang om de tuin geleid. We meenden dat God een streep gezet had onder zijn verbond met Israël en het Joodse volk. We waren er van overtuigd dat de kerk de plek van Israël voorgoed had ingenomen. De kerk was vanaf nu ‘geestelijk Israël’.

Een eeuwen durende geschiedenis van christelijke ellende overspoelde de Joden. En nog steeds steekt dit vervangingsduiveltje haar kop op. Officieel hebben we afstand gedaan van deze vervangingsleer, maar in de praktijk merken we daar niet veel van. Nog steeds is Israël een ‘lastig thema’ in onze gemeente. In plaats dat we met God roepen: ‘Brandend van liefde neem Ik het op voor Jeruzalem en Sion’ (Zacharia 1:14), blijven velen kritisch en zelfgenoegzaam zwijgen.

Zwijgen doen wachters allerminst, daar bovenop die hoge muren van Jeruzalem.

Nadat we hebben stilgestaan bij onze christelijke geschiedenis, openen we Gods Woord en proclameren we, luid en duidelijk Gods beloften van herstel, genezing, terugkeer, troost en vergeving over de stad Jeruzalem, het volk en het land Israël. In Jesaja 62 roept God ons op om Hem te herinneren aan zijn woord. Ook dat is een nieuw aspect voor velen. We sluiten onze ogen niet in eerbiedig gebed, een wachter houdt zijn ogen wijd open en herinnert zijn HEER aan de woorden die we lezen. Dat is voor velen onwennig in het begin, maar na een aantal wandelingen weet je niet beter. Kortom, zo’n proclamatiewandeling is voor de meesten een onvergetelijke ervaring. Niet zelden komen emoties los. Ons binnenste wordt geraakt. Proclamatiewandelingen maken iets in je los. Maar we hebben de overtuiging dat deze wandelingen ook iets in God losmaken. Alsof Hij jaren uitgekeken heeft naar zijn kinderen die in gehoorzaamheid gehoor geven aan zijn opdracht, omschreven in Jesaja 62. We leven in spannende dagen. Tijden worden ernstiger. Juist nu kun jij het verschil maken. Niet langer doen we er het zwijgen toe. Om Sions wil, en om Jeruzalems wil zullen we niet langer zwijgen.

Tot mijn grote vreugde merk ik dat er in Nederland een voorzichtige beweging op gang komt. Steeds meer gelovigen gaan inzien dat we zo echt niet verder kunnen. Er zal iets drastisch moeten wijzigen. De kerk zal zichtbaar en hoorbaar moeten worden. Voorgangers en predikanten kunnen niet langer om het hete Israël-hangijzer heen. De gemeente wordt ongeduldig. ‘Wie neemt ons bij de hand als we weer terug in Nederland zijn?’ vragen wachters ons geregeld.

Steeds meer gelovigen uiten hun ‘geestelijke verontwaardiging’ over het koppige stilzwijgen en het opvallende gebrek aan openbaringskennis binnen hun gemeente.

Vaak sluiten we de wandeling af met een bede om ‘tot onze bestemming’ te komen. Te lang hebben veel gelovigen gedacht dat hun bestemming er niet werkelijk toe deed. ‘Ik dien mijn tijd wel uit.’ Dit is het seizoen dat individuele gelovigen tot hun bestemming gaan komen. We sporen gelovigen aan om individueel aan de slag te gaan met God. Als je geen voeding ontvangt, ga zelf op zoek! Lees de profeten, bid om de heilige Geest van onderscheiding. Hij zal je verder leiden. Kom tot je bestemming!

Jij kunt, en zult een verschil maken. In je gezin, je vriendenkring, je opleiding je werk en ten slotte, wie weet… in je gemeente. Zoek je bestemming niet zozeer in activiteiten. God heeft geen ‘human doings’ geschapen. Hij schiep ‘human beings’. Jouw identiteit in Hem, is waar ik op doel. Worden wie je bent.

Daar ligt de sleutel tot het vinden van je bestemming. De kerk lijkt de, voor de hand liggende, plek te zijn om je identiteit te vinden. Helaas moet ik je uit die droom helpen. Het is juist jou individuele omgang met je Vader die je zal verder helpen. Maak een nieuwe tijdsindeling. Creëer ruimte en tijd om met Hem te door te brengen. Juist in dit seizoen van verwarring en richtingloosheid. Laat je niet in de lure leggen door activiteiten. God wil jou leren kennen. Laat je kennen! Hij wil zich laten kennen aan jou. Zet strepen. Wacht niet langer. Roep het uit. Kom tot je bestemming.

Nog even terug naar de dagelijkse wandeling over de muren. Mocht je van plan zijn om mee te wandelen, dan raad ik je aan minstens twee of meerdere wandelingen te maken. Naar de Efteling kun je altijd nog…

Tot ziens op de muren van Jeruzalem.

Eind november komen Joke en ik weer even naar Nederland vanwege onze periodieke visum perikelen.
We zullen drie spreekbeurten vervullen.

  • 1 december – Zaandam. Schoolgebouw ‘de Faam’, Slachthuisstraat 65 – aanvang 19.45 uur
  • 14 december – Hattem. Emmaüskerk, Dorpsweg 27 – aanvang 20.00 uur
  • 15 december Dordrecht. Evangeliegemeente Jozua, Sikkelstraat 2 – aanvang 20.00 uur

2 reacties op “Kom tot je bestemming

  1. 1
    Boukje Vehe-Pit zei: op 1 November 2010 om 07:11

    Shalom lieve Bart en Joke, D.V. 4nov.a.s.hoop ik met groep van Ton en Tineke te komen.
    Mijn verlangen om te komen en in de stad van de grote KONING te mogen zijn is groot.
    We zien uit naar de wandelingen op de muur en naar alles wat we mogen leren, geven en ontvangen! Met een hartelijke groet: Boukje Vehe-Pit

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie

Reageer

Je email adres is nooit zichtbaar. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>