Jeruzalem, 30 januari 2011 Eindelijk, vanochtend is het beginnen te regenen. Nat pak op de muren. We verwelkomen deze regen met een zucht van grote opluchting. Ik weet hoe gek dat klinkt in Nederlandse oren. De regen zal de komende twee weken waarschijnlijk behoorlijk doorzetten. Het land smacht er naar.

Bij de buren heerst een grote chaos. Libanon, Tunesië, Jemen, Jordanië, Soedan, Egypte, in de Arabische wereld is het heel onrustig. Alsof een onzichtbare regisseur zijn pionnen stuurt en dirigeert. Wonderlijk genoeg worden de massale protesten in het vrije westen benoemd als ‘democratische hervormingen’ binnen de Arabische, islamitische wereld.

Dat geeft maar weer eens aan hoe naïef wij, democraten kunnen zijn. Democratie en islam gaan niet door één deur. Integendeel, ze zijn elkaars aartsvijanden. Een fundamentele karaktertrek van de islam is dat het een collectieve religie is. In gewoon Nederlands: je doet wat er van bovenaf gedicteerd wordt. Of die instructies nu via de schelle luidsprekers van de plaatselijke moskeeën klinken of worden doorgegeven via TV of de geschreven media, dat doet er niet toe, als ze maar worden opgevolgd. Tegengeluiden worden de kop in gedrukt. Zonder pardon. Geen praatgroepen die er nog eens rustig en constructief over willen discussieren. Nee, democratie zou juist de collectieve moslimdroom uit elkaar doen spatten. Dat moeten we niet hebben. Moslims maken overigens dankbaar gebruik van de
democratische vrijheden in ons onvolprezen vrije westen. Het islamitische paard van Troje wordt geduldig ons democratische westen ingedragen. We kunnen het paard zelfs van dichtbij bekijken en aanraken. Kom maar binnen met je knecht.

De islamitische strijd zal zich ook in onze contreien verder gaan ontwikkelen. Het vrije, democratische westen wordt als Dar al Harb (Huis van Oorlog) gezien. We hebben daar overigens niet om gevraagd, het is een eenzijdige oorlogsverklaring. Maar voordat de moslim broeders hier werkelijk kunnen huishouden, moet eerst in hun eigen Dar al Islam (Huis van Vrede) orde op zaken gesteld worden. Ten slotte zal de hele wereld eraan moeten geloven. De Sjaria (islamitische wetgeving) wordt de norm. Via geestelijke strijd (Jihad) moet dit doel bereikt gaan worden.

Ach, het zal zo’n vaart niet lopen, zul je denken. Misschien heb je gelijk, maar de geschiedenis zal je dat gelijk zeker niet gunnen. Ook in de dertiger jaren was gelatenheid de algemene reactie op de opkomst van Hitlers naziregime. Dat hebben we geweten.

Vandaag is Egypte aan de beurt. Moebarak heeft zijn langste tijd gehad. Opnieuw wordt geroepen om ‘economische en maatschappelijke hervormingen.’ Dat gaat erin als koek. Wie kan daar immers op tegen zijn?
Egypte is een belangrijke islamitische ‘vriend’ van Israël. Dat wil zeggen, de Egyptische bevolking koestert geen vriendschappelijke gevoelens voor hun Joodse buur, maar politiek gezien is er sprake van rust. Jordanië is de andere buur met wie Israël niet in oorlog leeft. Israël volgt de ontwikkelingen natuurlijk op de voet. Israël laat zich geen zand in de ogen strooien. Die weten heel goed dat er een groot gevaar loert. Die weten dat democratische vernieuwingen in een islamitisch land tot chaos leiden. De Moslim ‘Broederschap’ staat te popelen om de touwtjes in handen te krijgen. Deze Broederschap heeft zich al vele malen vijandig uitgelaten over Israël. Een machtswisseling in Egypte lijkt zodoende niet veel goeds te beloven voor Israël.

De democratische ontwikkelingen in de ‘Strook van Gaza’ liggen Israël nog zwaar op de maag. ‘Democratische verkiezingen’ tilden de terreurorganisatie Hamas in het pluche van de macht. ‘Onschuldige’ burgers kozen willens en wetens voor deze islamitische terroristenkliek. De vernietiging van de Joodse staat Israël prijkt prominent bovenaan hun verlanglijstje. Zo onschuldig zijn burgers-met-stemrecht dus ook weer niet.

De werkelijke macht die achter al deze onrust schuilt is een geestelijke macht van terreur. De macht van islam. De tegenspeler van de God van Abraham, Isaak en Jakob.
Tijdens de oorlog tegen Hezbollah in Libanon (2006) sprak hun leider Hassan Nasrallah tijdens een TV interview: ‘Wij zullen dit conflict met Israël ongetwijfeld winnen, want wij voeren een geestelijke oorlog.’ Hassan is zich bewust van de werkelijke aard van de oorlog die woedt tussen Israël en de Arabische, islamitische wereld. Het is een geestelijke oorlog.

Mijn gedachten gaan naar Psalm 83. Je leest dat de omringende (moslim)landen een complot smeden en samen spannen tegen ‘Uw lieveling’ (Israël). Dan volgt een lijst met landen die overeen komt met de vijandige volken die vandaag Israël omringen. Het heeft er alle schijn van dat de onrust die zich op het ogenblik over de Arabische landen uitspreidt, uiteindelijk zal leiden tot radicalisering. Alle woede en haat zal zich richten tegen de aartsvijand van deze moslimlanden: Israël. In vers 5 lees je: ‘…zij zeggen: "Kom wij verdelgen dit volk, Israëls naam zal niet meer worden genoemd."’

Juist nu is het van het grootste belang dat wij, gelovigen, ons realiseren wat er op dit moment gaande is. Inderdaad, een onzichtbare hand schuift de pionnen op haar plaats. De stukken worden op het schaakbord gezet. Het eindspel staat op het punt te beginnen. Uiteindelijk zal de islamitische wereld zich als één man keren tegen één vijand: Israël en het Joodse volk.

De seculiere massa mist dit inzicht. Dat is logisch, om geestelijk inzicht te verkrijgen in deze dynamische ontwikkelingen, zul je de Bijbel moeten naslaan. Laat je niet verrassen. Wandel in het licht van de profeten! (2 Petrus 1:19-21) Helaas moet ik vaststellen dat ook de overgrote massa binnen de christelijke gemeente deze ontwikkeling niet signaleert. Predikanten en voorgangers zijn maar moeizaam in beweging te krijgen als het om Israël gaat. Niet dat ze lui zijn, integendeel, ze zijn drukker dan ooit. Hun agenda’s staan vol. Maar dat is juist een veeg teken. Wacht je voor activisme! Ze zien door de bomen het bos niet meer. Veel geestelijk leiders hebben geen idee hoe laat het is op Gods klok. Leiders hebben geen tijd om op de tijd te letten. Moeten we niet weer eens een themaweek organiseren…

Vandaag klinkt de roep in Jesaja: Om Sions wil niet zwijgen, om Jeruzalems wil niet stil zijn. Op uw muren, o, Jeruzalem heb Ik wachters aangesteld die nooit zullen zwijgen. Iedere dag, iedere nacht…!

Ik beschouw deze oproep in Jesaja 62 als de belangrijkste practische opdracht voor de gemeente van vandaag. Alsnog biedt God ons een (laatste?!) gelegenheid om op onze heilloze weg terug te keren.
Israël mag niet langer naar de marge van de gemeente geschoven worden. Stop daar onmiddellijk mee. Israël staat in het volle licht van Gods schijnwerpers. Je kunt echt niet langer blijven zitten. God is opgestaan om zich over Sion te ontfermen – (Psalm 102:14) Nu wij nog.

Leiders, roep het van de daken. Als jullie deze opdracht in Nederland vervullen, dan doen wij het vanaf de muren van Jeruzalem:
‘Ontwaak! kerk, sta op uit de dood!’ – Efeziërs 5:14, 15

Tot ziens op de muren van Jeruzalem.

( Bart en Joke Repko zullen van 1 – 15 juli, 2011 een spreektournee plannen. Mocht je een avond met Bart Repko willen organiseren, neem dan contact met hen op via email: neverbesilent@bezeqint.net)