Palestijnse Pyrrusoverwinning

Gepubliceerd Saturday, 1 December, 2012 in Weblogs · Weblogs Bart 3 Comments

Deze week werd in de Palestijnse wijken van Jeruzalem en in Samaria en Judea gevierd dat de Algemene Vergadering van de VN Palestina de status van ‘waarnemend niet-lid’ heeft verleend. Met een overweldigende meerderheid werd de betreffende resolutie aangenomen. Machmud Abbas, de Palestijnse leider liet de staande ovatie van de VN afgevaardigden vergenoegd over zich heen komen. Wat een vertoning. In Israël lagen ze misschien wakker van het uitbundige vuurwerk, maar zeker niet van deze dwaze VN actie.
Nederland onthield zich van stemming. Niet echt dapper, maar wel echt Hollands.

Precies 65 jaar geleden werd op dezelfde dag gestemd voor het bestaansrecht van Israël. De meerderheid der lidstaten stemde voor dit beroemde Verdeelplan. (Resolutie 181) Een Joodse staat en een Arabische staat. Israël aanvaardde dit plan, de Palestijnen wezen het af.
Toen schaarde Nederland zich nog bij de vóór stemmers. Dat waren nog eens tijden. (Mocht deze stemming vandaag gehouden worden , dan zou deze ongetwijfeld negatief zijn uitgevallen voor Gods uitverkoren volk. Israël zou geen schijn van kans maken. 60 islamitische staten en tientallen pro Palestijnse landen maken vandaag de dienst uit. Dat maakt een VN stemming bij voorbaat lachwekkend en volstrekt ongeloofwaardig. Mocht de Palestijnse Autoriteit besluiten dat Friesland vanaf vandaag moet worden beschouwd een Palestijnse staat is, dan zouden ze zonder enig probleem een ruime meerderheid achter dit idee kunnen optrommelen.)

Paradoxaal genoeg waren het juist de Arabieren die in 1947 tegen een eigen staat stemden. Zij weigerden pertinent om land te delen met Joden. Dat plaatst hun huidige roep om een eigen staat wel in een wat vreemd – historisch – daglicht. Ook vandaag nog weigert Machmud Abbas om Israël te erkennen als een Joodse Staat, zoals dat vermeld staat in resolutie 181.

Nadat Ben Goerion op 14 mei 1948 de Onafhankelijkheidsverklaring uitsprak vielen de volgende dag Arabische legers het kersverse land Israël binnen met de bedoeling de Joden de Middellandse Zee in te drijven en hun Beloofde Land in te pikken. Het liep anders. Israël versloeg de Arabische aartsvijanden. Wel bezette het Jordaanse Legioen (o.l.v. Engelse officieren) Samaria en Judea en het oude stadscentrum van Jeruzalem. Ook in 1967 en 1973 vielen Arabische legers de piepjonge staat Israël binnen met het doel de Joden te vernietigen. Opnieuw beten de Arabieren in het rulle, hete woestijnzand. Ze bleken hardleers. Bij elke vernietigingsoorlog verloren de Palestijnse vijanden meer land. Het Israëlische leger veroverde Samaria, Judea en Jeruzalem op Jordanië. Na 2000 jaar verstrooiing over de volken keerden de Joden weer terug in hun geliefde stad Jeruzalem.

Palestijnse terreur
De Palestijnen besloten tot terreur. Honderden aanslagen werden gepleegd op burgers.
Israël kende nog geen dag vrede. Ook de rakettenregen die kortgeleden vanuit de Gazastrook werd afgevuurd op Joodse burgers past in deze strategie van terreur. En dan te bedenken dat Israël de Gazastrook volledig had overgedragen aan de Palestijnse Autoriteit en meer dan 8000 Joodse bewoners sommeerde huis en haard achter te laten en de Gaza te verlaten.
Deze onvoorstelbare, en unieke actie van opofferingsgezindheid werd niet gehonoreerd.
De hele wereld bood de Palestijnen  financiële hulp en diensten aan. Nu zou het vast goed komen. Gaza zou het Hongkong van het Midden-Oosten worden. Opnieuw liep het anders. Hamas terroristen bonden de strijd aan met de gematigde Fatah-bestuurders en vestigden hun schrikbewind.  Via democratische verkiezingen verkoos de burgerbevolking  de terroristische Hamasmacho’s boven de corrupte Fatah leden. Zo onschuldig is de bevolking van Gaza dus ook weer niet.
Alle westerse dromen voor een welvarend Gaza spatte in een Qassam rakettenregen uit elkaar. Raketten die werden afgeschoten op Israëlische burgers in de nabijgelegen dorpen en woongemeenschappen. Als dank voor hun emotionele vertrek uit Gaza.

Vreemd genoeg leidde deze Palestijnse terreuracties niet tot grote woede en verontwaardiging bij de ‘verstandige’ democratische landen.
Integendeel, Israël komt steeds meer alleen te staan. In het Bijbelboek Numeri lees je dat Israël een volk is dat alleen woont en zich niet verbindt met andere volken. Het heeft er alle schijn van dat Israël steeds meer geïsoleerd staat. Van de VN valt weinig goeds te verwachten. Zij heeft al haar geloofwaardigheid verloren.

De islamitische landen houden de internationale volkenfamilie in een wurgende houdgreep.
Vrede ligt verder weg dan ooit. De VN is nog niet in staat om een deuk in een pakje Hollandse roomboter te trappen. Kijk naar de situatie in Syrië. Met de handen in het haar staat de volkenfamilie erbij en kijkt gelaten toe hoe de dwaze dictator Bashar Assad inmiddels tienduizenden burgers heeft afgeslacht. Moslims vermoorden moslims. De wereld zwijgt in alle toonaarden.

God is opgestaan om zich over Sion te ontfermen
De internationale politiek realiseert zich niet dat Israël een uitzonderingspositie bekleedt.
Wat weet zij van de profetieën die voorzeggen dat Israël een glorieuze toekomst tegemoet gaat? Wat weet zijn van de bijbelse woorden die voorzeggen dat eens alle volken zullen optrekken naar de berg Sion? Wat weten zij van de bijbelse profetieën die voorzeggen dat de wet zal uitgaan van Sion? Dat God zelf zal wonen op de Sionsberg?
Israël heeft de toekomst. God is opgestaan om zich over Sion te ontfermen! De vervallen hut van David zal worden opgebouwd.
De oplettende lezer zal ontdekken dat vanaf 1948 Israël geen oorlog meer verloren heeft. Ondanks het enorme numerieke en strategische overtal van de vijand. Nee, Israël zal niet meer door een periode van grote ellende en vernietiging gaan.
Zeker de dreiging is enorm en zal alleen nog maar toenemen, maar de afloop staat vast. Israël zal als overwinnaar uit de strijd komen. Niet op eigen kracht, of dankzij de VS of Europa.
God zelf zal het opnemen voor zijn geliefde oogappel. Wie houdt werkelijk rekening met dit bijbels scenario? Nee, de politiek zal schamper glimlachen, maar ook de kerk zal je vreemd en ongelovig aanstaren. Toch is dit het toekomst scenario waar Gods Woord over spreekt.
Wat zal de politieke wereld, maar ook de religieuze wereld opkijken als God zal ingrijpen. Nee, het zal geen ‘proportioneel’ ingrijpen zijn. God zal rigoureus afrekenen met de vijanden van Israël. In Micha lees je:

De HEER brult uit de hoge hemel, Hij gromt vanuit zijn heilige woning, Hij buldert over zijn kudde. Als een druiventreder schreeuwt Hij tegen de bewoners van de aarde.
Tot aan de einden der aarde klinkt krijgsrumoer, want de HEER klaagt alle volken aan, Hij voert een rechtszaak tegen al wat leeft. Die boosdoeners levert Hij uit aan het zwaard… (Jeremia 25:30,31)

In Nahum lees je:

Maar zijn vijanden jaagt Hij het duister in, met een vloedgolf verwoest Hij hun stad.
Wat denken ze tegen Hem te ondernemen? De HEER verijdelt hun plan, Juda wordt geen tweede keer bedreigd. (…) Dit zegt de HEER: Al zijn ze (vijanden) op volle sterkte en zeer talrijk, toch worden ze neergemaaid, het is met hen gedaan! Ik heb je gekweld, Juda, maar Ik zal je niet meer kwellen, want nu breek Ik zijn juk dat op je schouders ligt, en je riemen ruk ik los. (Nahum 1:8,9,12,13))

Veel christenen menen dat Israël nog door een zeer ernstige periode moet gaan. Deze woorden worden zelfs vanaf kansel en podium verkondigd. Ze zitten ernaast! De Bijbel spreekt andere taal.
Juda wordt geen tweede keer bedreigd. Na de onmenselijke Holocaust heeft God een dikke streep getrokken. Tot zover! Het is welletjes geweest. Theologen en overige geestelijk leiders zullen hun theologie moeten bijstellen. Gods aandacht is gericht op het herstel van Israël. Niet op haar ondergang:

Ik heb je (Israël) slechts een ogenblik verlaten, maar met open armen zal Ik je weer ontvangen. Ik verborg mijn gezicht voor je in laaiende toorn, één ogenblik lang, maar Ik zal Me weer over je ontfermen met eeuwigdurende liefde, zegt de HEER, die je vrijkoopt. (Jesaja 54:7,8)

De houding van de volken ten aanzien van Israël speelt een belangrijke rol. Staan we onvoorwaardelijk achter Israël, of vertonen we lafhartig gedrag? Waar staat ons land, waar staat onze kerk, waar sta jij?

Ik zeg het dikwijls: het religieus speelkwartier is voorbij. We zullen ernst moeten maken met onze houding ten opzichte van Israël. Wie Israël zegent zal worden gezegend, wie Israël vervloekt zal worden vervloekt. Met andere woorden, onze houding naar Israël is bepalend voor onze bestemming in de toekomst.
Lees de profeten. Je kunt maar beter tijdig je houding wijzigen dan dat je door de realiteit verrast wordt. Laat je je inpakken door politiek en religieus correcte teksten, of spring je op?
Dit is het seizoen om zichtbaar te worden. Je kunt onmogelijk langer op je handen blijven zitten. Kom tevoorschijn en maak het verschil.

Wachters zullen niet langer zwijgen om Sions en Jeruzalems wil. Zij zullen – onvoorwaardelijk – voor Israël in de bres staan en zich niet langer laten wegduwen naar de bedompte, duistere schaduwen van kerk en gemeente. Integendeel. Wachters rammelen aan de poorten van de kerk en wekken de goegemeente stevig en ruw uit hun aangename genadeslaapje.

Tot ziens op de muren van Jeruzalem.

3 reacties op “Palestijnse Pyrrusoverwinning

  1. 1

    WAT EEN VERTONING! IK VOEL ME GEEN EUROPEAAN (MEER). IK HEB DE VN GEMAILD OM TE PROTESTEREN TEGEN DE ANTISEMITIST ABBAS
    MISSCHIEN EEN IDEE VOOR ANDEREN OM TE DOEN. LAAT WETEN DAT ZE FOUT ZITTEN!!!! ZWIJG NIET MEER!
    SHALOM ISRAEL, SHALOM JERUZALEM!!!!

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
  2. 2
    Anja & Bas zei: op 2 December 2012 om 23:40

    Door ‘Palestina’ de status toe te kennen van ‘waarnemend niet-lid’, heeft de VN voor de zoveelste keer haar brevet van onvermogen afgegeven. Opnieuw bewijst deze politieke organisatie van landen geen acht te (willen) slaan op de historische feiten, want nog nooit heeft er een ‘Palestijnse staat’ bestaan of is er een ‘Palestijns volk’ geweest. Toen de Arabieren in 1967 begrepen dat ze Israël militair niet op de knieën konden krijgen, begonnen ze een politiek en diplomatiek offensief en schoven ze massamoordenaar en terrorist Yassar Arafat naar voren, die in dat jaar de term ‘het Palestijnse Volk’ introduceerde. Na tientallen jaren lijken de Palestijnen met hun politieke offensief wel succes te hebben, want de Palestijnse leugens worden gaandeweg als zoete broodjes geslikt. Dat bewijzen onder andere de stemmingen in de Algemene Vergadering van de VN. Alleen al dit jaar waren 21 van de 25 resoluties gericht tegen Israël, terwijl tegen Syrië, dat tienduizenden burgers vermoord, één resolutie werd aangenomen net als tegen Iran, dat in het openbaar tegenstanders ophangt en wereldwijd terroristische groepen steunt. Maar wat de volken ook beramen tegen Israël, de Eeuwige zal ingrijpen, want Hij kent hun plannen. Hij daagt ze uit en zal met ze afrekenen: “Kom naderbij, volken, en hoor toe, (verenigde) naties, luister aandachtig. Hoor, aarde en wie haar bewonen, wereld en al wat daarop groeit. De HEER koestert woede tegen alle volken, zijn toorn ontbrandt tegen heel hun legermacht. Hun wacht de vernietiging, Hij heeft hen voor de slacht bestemd” (Jesaja 34:1).

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
  3. 3
    Cobie Erkelens zei: op 2 December 2012 om 19:42

    Ik geloof met heel mijn hart dat Gods beloften de waarheid zijn, en niets dan de waarheid!

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie

Reageer

Je email adres is nooit zichtbaar. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>