Sylhouet

AM YISRAEL CHAI!

Gepubliceerd Monday, 12 August, 2013 in Weblogs · Weblogs Gastschrijvers 7 Comments

(Het volk Israël leeft!)
Weblog van Bas van Twist, juni 2013

God zal verlossing brengen

Toen aartsvader Jacob was gestorven, waren de broers van Jozef bang dat Jozef wraak zou nemen op hen, omdat ze hem als slaaf hadden verkocht. Maar Jozef stelt zijn broers gerust:

Toen hij zijn einde voelde naderen, zei hij tegen zijn broers: ‘God zal zich jullie lot aantrekken (‘Pakod Yifkod’): Hij zal jullie uit dit land wegleiden en je naar het land brengen dat Hij onder ede aan Abraham, Isaak en Jakob heeft beloofd. Zweer me dat jullie, wanneer God zich jullie lot aantrekt, mijn lichaam van hier zullen meenemen.’ (Genesis 50:24-25)

De woorden ‘Pakod Yifkod’, die vertaald kunnen worden met ‘God zal zeker verlossen’, zijn codewoorden geworden voor het Joodse volk, de sleutel tot redding.

Als het moment van Israëls verlossing uit Egypte eindelijk aanbreekt, verschijnt God aan Mozes bij de brandende doornstruik. Mozes moet aan de oudsten van Israël het volgende meedelen:

De HEER, de God van uw voorouders, is aan mij verschenen, de God van Abraham, Isaak en Jakob, en Hij heeft gezegd: ‘Ik heb gezien wat jullie in Egypte wordt aangedaan en Ik heb Mij jullie lot aangetrokken … (Exodus 3:16)

Deze woorden, die herinneren aan de profetie van Jozef, geven het volk de kracht om te geloven in hun bevrijding.

Als het volk Egypte uittrekt, lezen we:

Mozes had het lichaam van Jozef meegenomen, omdat Jozef de Israëlieten plechtig had laten zweren dat te zullen doen. ‘God zal zich jullie lot aantrekken (‘Pakod Yifkod’),’ had Hij gezegd, ‘en dan moeten jullie mijn lichaam van hier met je meenemen.’ (Exodus 13:19)

Anders dan zijn vader Jacob, werd Jozef niet begraven. In plaats daarvan wachtten zijn beenderen op de verlossing en bevrijding die zou komen en waarover Jozef had geprofeteerd. Jozefs beenderen werden daarmee voor het volk het symbool van het geloof in en het verlangen naar een fysieke en geestelijke bevrijding uit een vreemd land en van een vreemde overheersing. Zijn beenderen vertegenwoordigden de hoop op en het verlangen naar een nieuwe realiteit.

Maar die hoop en dat verlangen heeft niet altijd standgehouden in de ballingschap, zeker niet toen de Israëlieten door de volkeren waaronder God ze had verstrooid, werden vervolgd, uitgebuit, mishandeld en gedood. In het boek Ezechiël lezen we daarover:

Ik werd opnieuw door de hand van de HEER gegrepen. Zijn geest voerde mij mee en Hij zette mij neer in een dal vol beenderen … En Hij zei tegen mij: ‘Mensenkind, deze beenderen zijn het volk van Israël. Het zegt: “Onze botten zijn verdord, onze hoop is vervlogen, onze levensdraad is afgesneden … (Ezechiël 37:1, 11)

Uit hun graven

Op 29 april 1945 kwam luitenant Cowling, samen met de Generaals Linden en Banfill, het concentratiekamp Dachau binnen. Luitenant Cowling schreef daarover in een brief aan zijn familie: “Toen we de poort naderden, was er helemaal niemand te zien. Maar toen ineens kwamen er van alle kanten mensen op ons af. Hoewel, mensen kun je ze nog nauwelijks noemen. Ze waren vies en helemaal uitgehongerd. Het waren levende skeletten met gescheurde kleren en ze schreeuwden en huilden. Ze renden op ons af, pakten ons en kusten onze handen, onze voeten en allemaal probeerden ze ons aan te raken.”

We zien de beelden voor ons. Dezelfde als wanneer we in Ezechiël lezen:

Mijn volk, Ik zal jullie graven openen, Ik laat jullie uit je graven komen en Ik zal jullie naar het land van Israël terugbrengen. (Ezechiël 37:12b)

En ze kwamen. Ze kwamen uit de ovens van Auschwitz en uit de uitgestorven gebieden van de Oekraïne. Ze kwamen gewond, geestelijk beschadigd, beroofd en alleen, maar ze kwamen. Ze riepen een staat uit en gingen erin wonen.

Ik profeteerde zoals mij was opgedragen. Zodra ik dat deed hoorde ik een geluid, er klonk een geruis van botten die naar elkaar toe bewogen en zich aaneen voegden. Ik zag pezen zich aanhechten en vlees groeien, ik zag hoe er huid over de botten heen trok … en de lichamen werden met adem gevuld. Ze kwamen tot leven en gingen op hun voeten staan: een onafzienbare menigte. (Ezechiël 37:7, 8a, 10b)

Atsamot en Atsmaut

Maar onmiddellijk moest het uit de graven teruggekeerde volk opnieuw de oorlog in. Maar dit keer als onafhankelijke soldaten, vechtend voor hun eigen land en volk, hun eigen familie, hun eigen huis.

Het Hebreeuwse woord Atsmaut, dat ‘onafhankelijkheid’ betekent, klinkt nagenoeg hetzelfde als het woord Atsamot, dat ‘beenderen’ of skeletten’ betekent. Deze overeenkomst is niet toevallig. De skeletten en dorre beenderen (Atsamot) uit de kampen en uit Rusland, werden overtrokken met pezen, zenuwen en huid. Ze werden sterk en konden op 14 mei 1948 Israëls Atsmaut, Israëls onafhankelijkheid, uitroepen en verdedigen.

In de Bijbel staat het woord Atsamot, beenderen, veelal voor de potentie, de kracht, het vermogen, om (opnieuw) te leven en te groeien, om (opnieuw) onafhankelijk te worden van vreemde overheersing, maar des temeer afhankelijk te worden van God.

Zoals God uit de rib (Etzem) van Adam Eva schiep, zo schiep God uit de dorre beenderen (Atsamot) van Europa, de (herboren) staat Israël.

Ik zal jullie Mijn adem (Rouach) geven zodat jullie weer tot leven komen, Ik zal jullie terugbrengen naar je land, en jullie zullen beseffen dat Ik de HEER ben. Wat Ik gezegd heb, zal Ik doen – zo spreekt de HEER. (Ezechiël 37:14)

Eerst bevrijdt God Zijn volk uit de ballingschap, uit de ellende (letterlijk ‘uitlandig’) van Egypte, Assyrië, Babel, Europa, Rusland, en dan laat Hij hen Aliyah maken naar Eretz Yisrael. Zo wordt de belofte, dat God zich het lot van Israël zal aantrekken, vervuld. En in dat geloof smeekte Jozef zijn broers dat ze zijn beenderen mee zouden nemen naar het land dat God aan hun voorvaderen had beloofd. Dat geloof in een dubbele verlossing – bevrijding van het juk van de andere volken en de terugkeer naar Eretz Yisrael – is een rode draad die door heel de Tenach heen loopt.

Het is de verantwoordelijkheid van het Joodse volk om leven en geloof in het land te blazen, zodat uit dorre beenderen nieuw leven groeit. Net als Jozef, mag het volk weten dat God hen bevrijdt uit de hand die sterker was dan zij en dat God hen zal laten terugkeren naar hun eigen land, naar Eretz Yisrael, waar ze een hoopvolle toekomst zullen hebben. In dat vertrouwen mag het volk wonen, werken en leven in het door God aan hen alleen beloofde land. In dat vertrouwen mag het Joodse volk – en wij met hen – verlangend uitzien naar de (weder)komst van de Messias.

Wat een voorrecht is, om als wachters Israël daarbij te mogen helpen, door dag en nacht Vader te herinneren aan Zijn beloften van troost en herstel voor het land en volk van Israël.

Bas van Twist

7 reacties op “AM YISRAEL CHAI!

  1. 1
    Mia Brassé zei: op 1 October 2013 om 13:32

    ja een hoopvolle en zeker toekomst, ik vind t zo een mooi gezegde, je kunt de voetstappen van de Messias bijna horen, ik hoop dat hij spoedig komt

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
  2. 2
    Burgers zei: op 9 September 2013 om 16:05

    (…) ‘maar Ik verwacht met het Woord van God een ander Jeruzalem met een Volk Israël die wel Zijn geboden doet en gelooft in de gekomen Messias.’ (citaat Ray William)

    Jeremia schrijft hierover in hoofdstuk 33:
    23 De HEER richtte zich tot Jeremia: 24 ‘Heb je gehoord wat de mensen zeggen? “De HEER heeft de twee volken die hij had uitgekozen, verworpen.” Ze schrijven mijn volk af en zien het niet langer als een volk. 25 Maar dit zegt de HEER: Ik heb een verbond met de dag en de nacht gesloten en de hemel en de aarde aan vaste wetten onderworpen. 26 Zomin als ik die zal verwerpen, zal ik het nageslacht van Jakob en van mijn dienaar David verwerpen. Ik zal altijd een van zijn nakomelingen laten heersen over het nageslacht van Abraham, Isaak en Jakob. Ik zal hun lot ten goede keren en mij over hen ontfermen.’

    Verwacht, met het Woord van God, wat dit Woord spreekt en belooft en zeker zal doen! Geloof het!

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
  3. 4
    Ray William zei: op 31 August 2013 om 19:38

    Hoewel de concentr.kampen enige ‘gelijkenissen’ hebben met Ez. 37, vind ik het nogal wat om te zeggen dat dit hetzelfde is.
    Ik snap de verg. en begrijp de wens dat Israël geheel terug is. maar ontkrachtig het woord aub niet. Hoewel verschrikkelijk en in onmenselijke staat, waren de overlevenden niet gelijk aan dorre, losse levensloze botten waar Ez. over praat. Vanaf vers 22 klopt er niets meer van dit beeld, dan zie je dat dit nog staat te gebeuren wanneer Hij terugkomt.
    Helaas is er nu geen vrede, zijn er vele afgoden, is de Koning niet terug, en wordt Zijn wil zeker niet eenparig gedaan. shalom Ray-William

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
    • 5

      Beste Ray,
      De vergelijking in de weblog, is niet van mezelf, maar wordt door heel veel Joodse schrijvers gemaakt. Hiermee wordt het Woord niet ontkracht, maar juist bevestigd! Afgezien van het feit dat veel profetieën m.i. niet slechts op één specifieke vervulling zien, is in de geschiedenis van het Joodse volk geen periode aan te wijzen, die nog duidelijker het visioen van Ezechiël beschrijft, dan de tijd direct na WO II en het uitroepen van de staat Israël. Dat het visioen van Ezechiël nog niet helemaal is vervuld, is eens temeer reden om elke dag alert te zijn op de gebeurtenissen in en rond Israël.

      Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
      • 6
        Ray William zei: op 8 September 2013 om 16:31

        Beste Bas, als je zegt dat je met deze Joodse geschiedenis direct na 2de WO en start staat Israël een vergelijk kan/wil gaan maken met Ez. dan ga ik nog mee. Maar wat er is gebeurd is niet datgeen waar Ezechiel het over heeft. Dat je deze gedachte echter aanhoud begrijp ik wel gezien de ‘grondgedachte van NBS betreffende Jesaja 62.
        Wat er in Israël is begonnen is heel bijzonder, alles daaraan is een wonder maar Ik verwacht met het Woord van God een ander Jeruzalem met een Volk Israël die wel Zijn geboden doet en gelooft in de gekomen Messias. Pas dan heb je je vervulling waar beide hoofdstukken Jes. en Ez. over spreekt. Ray william

        | Je beantwoordt nu deze reactie
  4. 7
    Conny zei: op 12 August 2013 om 17:15

    Amen, ja, het volk van Israel leeft! Laten wij inderdaad dag en nacht Vader herinneren aan Zijn beloften voor Zijn volk. Er wacht hen en ons een hoopvolle toekomst!

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie

Reageer

Je email adres is nooit zichtbaar. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>