isr_mourning-parents_7114_539_332_c1

Israël rouwt

Gepubliceerd Wednesday, 2 July, 2014 in Weblogs · Weblogs Bart 5 Comments

Het bericht van de koelbloedige moord op de drie Joodse Jeshiva studenten Naftali Fraenkel, Gil-ad Shaer en Eyal Yifrah kwam in Israël aan als een mokerslag. Achttien dagen leefde de bevolking tussen hoop en vrees. De gijzeling van deze drie Joodse kinderen leidde tot een nationale, collectieve verbondenheid die zijn weerga niet kende. Overal ontstonden spontane gebedsbijeenkomsten. Op straat, op pleinen, in de Knesset, bij de Kotel, in de synagogen. Zelfs journalisten sloten hun redactionele artikelen af met een oproep tot gebed.

Misschien redeneer je: maar Israël heeft toch al zo lang te maken met zelfmoordterreur? De Joden hebben toch al zo vaak hun doden moeten betreuren? Klopt, maar het heeft er alle schijn van dat juist nu, na de door de Amerikaanse minister John Kerry geforceerde  inspanningen om tot een vergelijk te komen met de Palestijnse buren opnieuw zijn mislukt, de maat vol is. Deze stompzinnige moord op drie Joodse zonen lijkt de druppel te vormen die de overvolle schaal van collectief lijden doet overstromen. Er lijkt een grens te zijn overschreden.Israël is er kapot van. (Ezech. 37:11)

Hoewel Machmoed Abbas, de leider van de Pa/Hamas regering aarzelend zijn afkeuring uitsprak werd deze terroristische daad door de Palestijnse bevolking luidkeels bejubeld. Snoepjes werden uitgedeeld en er werd gedanst in Palestijnse straten. Hoe bestaat het dat volwassen mensen een moord op kinderen kunnen bejubelen? Opnieuw een pijnlijk voorbeeld van de verwrongen, verachtelijke – islamitische – mentaliteit van de door ons westen zo gekoesterde Palestijnen. Tijdens een TV interview met de moeder van een van de verdachten sprak zij haar steun en vreugde uit: ‘Als mijn zoon werkelijk een van de daders is, dan zal ik tot mijn laatste dag trots op hem zijn.’ Hoe kun je ooit tot vrede komen met een volk dat moord op kinderen tot ultieme moedertrots verheft.

Van Golda Meïr stamt de uitspraak: ‘Er zal geen vrede zijn in het Midden-Oosten totdat de Arabieren meer van hun kinderen houden dan ze Joden haten.’

Haat

Ik kwam twee berichten uit Nederland tegen waar de Israël correspondent concludeerde dat de Joodse haat richting de Palestijnen door deze moord tot ongekende hoogte is gestegen. Wat sloeg deze Nederlandse journalist de plank mis. Het was juist opvallend dat tijdens deze afschuwelijke periode het woord haat nooit werd genoemd! Zeker, het Israëlische volk is woedend, laaiend, wanhopig en verdrietig tot op het bot, maar haat ontbreekt in deze opsomming van emotionele gevoelens. Het probleem is juist dat deze ongerijmde haat de bron is bij de Palestijnse vijanden van Israël. Gek moeten we daar niet van opkijken. Al in de profeten wordt de lezer daar op gewezen: ‘…Je hebt de Israëlieten altijd gehaat, je hebt ze uitgeleverd aan het zwaard toen het onheil hen trof, toen er met hen werd afgerekend.’ (Ezechiël 35:5)

Islamitische vijanden van Israël verhogen de dood tot ultieme uitverkiezing terwijl voor elke Jood het leven wordt gekoesterd als hoogste waarde. De bron van deze uitersten moet gezocht worden in de geestelijke wereld. De God van Abraham, Isaak en Jakob is de schepper van het Leven. Allah, de afgod van de vijanden van Israël (en van alle niet moslims) is de promotor van dood en vernietiging. In werkelijkheid is het conflict in het Midden-Oosten een geestelijk conflict. Het is de definitieve strijd op leven en dood. Het is niet onverklaarbaar dat de politiek en maatschappelijke organisaties daar geen oog voor hebben, maar gelovigen die zich onderwerpen aan Gods woord zouden wel degelijk op de hoogte moeten zijn van deze werkelijkheid.

Israël werd door God uitgekozen om hier, op deze gebroken aarde, Gods honneurs waar te nemen. (Deut. 7:6 e.v.) Dat is geen gemakkelijke opgave. Israël liep weg voor deze uitverkoren positie, maar dat betekent niet dat daarmee Israëls unieke rol is uitgespeeld. God loopt niet weg van zijn verbond met zijn volk. De eeuwenlange afkeer en haat jegens Israël moet verklaard worden vanuit deze uitverkiezing.

Israël zal ten slotte volkomen alleen komen te staan. De familie der volken zal zich tegen dit kleine volk keren. Op een dag – en zo lang zal deze dag niet meer op zich laten wachten – zal de God van Israël opstaan en het opnemen voor zijn lievelingsvolk. De wereld zal versteld staan! :‘De volken zullen het zien en beschaamd staan, beroofd van hun kracht, doof en met de hand op de mond. Ze zullen stof likken als een slang, als dieren die kronkelen over de grond. Sidderend zullen ze uit hun burchten komen, ontzag voor de HEER, onze God. Ze zullen u vrezen! (Micha 7:16,17)

Israël zal ten slotte terugkeren tot God en haar priestertaak vervullen. (Exodus 19:6)

Wat gaat er nu gebeuren? Hoe zal Israël reageren op deze bloedige moord? De regering is speciaal bijeengeroepen om passende maatregelen te treffen. De meningen zijn verdeeld. Tot nog toe houdt Israël rekening met de mening van de westerse mogendheden. Israël wil hen niet voor het hoofd stoten. Maar ook deze neerbuigende houding zal niet lang meer worden ingenomen. Binnenkort ontkomt Israël er niet aan om klip en klaar te verklaren dat de Palestijnen geen vredespartner zijn. Palestijnen willen geen tweestaten oplossing. Palestijnen willen maar één ding: de vernietiging van de Joodse staat binnen hun ‘kalifaat’. Palestijnen zullen pas tevreden zijn met de volledige toe-eigening van het beloofde land. Palestijnen zijn geen vredespartners, Palestijnen zijn de  aartsvijanden van Israël.

Met vijanden ga je anders om. Vijanden zullen bestreden moeten worden.

Wachters proclameren dagelijks woorden van bescherming en herstel vanaf de muren van Jeruzalem. Daar blijft het niet bij: wachters proclameren ook dagelijks Gods woorden van overwinning op de vijanden van Israël. God beschouwt vijanden van Israël als zijn eigen vijanden. Wie aan zijn geliefde volk komt, komt aan Hem!

Ik weet het, in veel kerken en gemeenten wordt trouw gebeden voor deze vijanden van Israël. Wachters doen daar niet aan mee! Het is de hoogste tijd dat gelovigen zich realiseren dat zich een hevige strijd afspeelt in de hemelse gewesten. Een strijd van leven op dood. Geen strijd tegen vlees en bloed, maar een oorlog tegen de machten en overheden in de onzienlijke wereld. (Efe. 6:12)

Ik daag je uit om ernst te maken met jouw positie als gelovige in deze wereld. Blijf je keurig op je handen zitten of kom je tevoorschijn? De hoogste tijd om te ontwaken uit je religieuze mensenrechten droom.

Ik kijk naar je uit, op de muren van Jeruzalem!

5 reacties op “Israël rouwt

  1. 1
    Anna zei: op 25 July 2014 om 01:41

    Zo is het Bart en niet anders………

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
  2. 2
    mieke van dijk zei: op 10 July 2014 om 16:34

    Joel 2 spreekt heel duidelijk.
    Halleluja voor vers 18.

    Let it be verry soon.

    Hartelijke Groet Mieke

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
  3. 3
    Alice zei: op 6 July 2014 om 15:00

    Opstaan is het bevel, en niet meer op je handen zitten, want je hart draait zich om in je lijf na de koelbloedige moord op de drie jonge mannen in de kracht van hun leven! Het domme schijnt altijd luidruchtig te zijn. Zichzelf overschreeuwend in een agressief gevecht om de macht lijken de volken rondom Israël op een luidruchtige, brutale ingebeelde massa die het kleine, verborgen kernvolkje Israël omhuld. Zoals een lam niet schreeuwt als hij naar de slager moet, zo zie je ook het volk niet schreeuwen, ze zijn in diepe rouw en verdedigen slechts het geweld rondom. Gave van onderscheiding is nodig om niet in de mensenrechtenkuil te verzuipen, het is van levensbelang om vandaag ‘Uw wil geschiedde’ in het vaandel te dragen!

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
  4. 4
    Bas zei: op 3 July 2014 om 11:07

    Prachtige weblog, Bart. Bedankt!

    Ik moest steeds denken aan Zacharia 12. We leven onmiskenbaar in de slotfase van die profetie. God heeft eerst de tenten van Juda verlost (1948/1949) en daarna, in 1967, Jeruzalem bevrijd (vs 7). Sindsdien heeft God Zijn volk beschermd en laten zegevieren als helden (vs 8). Wat een smadelijke nederlaag leden de Arabische tegenstanders immers in 1967 en 1973. De landen die Israël toen van de kaart wilden vegen, Egypte, Syrië en Jordanië, stellen vandaag de dag niets meer voor, innerlijk verdeeld als ze zijn (Lucas 11:17). En als er nog volken zijn die willen optrekken naar Jeruzalem – wellicht Iran of het nieuwe Kalifaat – zal God ze wegvagen (vers 9).

    En in die zelfde tijd is God bezig Zijn volk te vervullen met een geest van mededogen en inkeer (vers 10-14).

    Is dat ook niet wat we zagen de afgelopen tijd bij de Kotel, op straat, op de pleinen, in de Knesset, in de synagogen?

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie
  5. 5
    Harry Ellen zei: op 16 July 2014 om 04:16

    Israel Rouwt

    Ik rouw met het volk van de God van Israel mee .
    Verschrikkelijk . wat ik niet kan begrijpen dat ik nu vele malen lees ( christenen die het in noot verkerende volk van de Heere nu nog kunnen veroordelen .) Is de vervangingsleer dan zover door gedrongen in kerken ?
    Ik werk en woon ver van Nederland tracht toch op de hoogte te blijven van wat er om en rond Israel gebeurd . Wat zou ik graag bij julie zijn op de muren , maar dit nu niet mogelijk . Maar in gebed loop ik met jullie mee , en zie uit naar Hem die spoedig gaat komen .
    Ps is het ook in het Spaans te lezen , zie uit naar Uw antwoord zodat ook mijn vrouw dit eens door kan lezen . Want hier komt weinig door in de spaanse taal . Een hartelijk Zegen rijke groet . Harry y Fanny

    Beantwoord reactie | Je beantwoordt nu deze reactie

Reageer

Je email adres is nooit zichtbaar. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>