Hij zegt van dat stukje grond tegen het volk Israël en ook tegen ons:

‘Het is een land van bergen en dalen, dat water drinkt van de regen van de hemel; een land waarvoor de HERE, uw God zorgt; voortdurend zijn de ogen van de HERE, uw God, daarop gericht, van het begin van het jaar tot het einde’ (Deuteronomium 11:11,12).

Dat is het oude land Kanaän, het huidige Israël. Lange tijd heette het land Israël. Daarna was het eeuwenlang een woest gebied dat Palestina heette. Nu is het weer Israël, een vruchtbaar en bloeiend land. Alle landen van de wereld zijn van God.

Er is maar één land waarvan Hij herhaaldelijk zegt: ‘Mijn land’.  Dat land van God is het kleine strookje land tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee plus de Negev woestijn tot Eilat.

Een sterke belofte

Dit stukje land, Gods eigen land, heeft Hij aan zijn eigen volk Israël beloofd. God zei duizenden jaren geleden tegen Abraham:        

‘Ik zal aan u en uw nageslacht het land, waarin u als vreemdeling verblijft, het hele land Kanaän, tot een altijddurende bezitting geven en Ik zal hun tot een God zijn’ (Genesis 17:8).

Deze belofte heeft Hij herhaald tegenover Abrahams zoon Izak en zijn kleinzoon Jakob, de stamvader van het huidige Joodse volk. Ongeveer 47 maal heeft God dit door een eed in de Bijbel laten herhalen. Er is geen belofte in de Bijbel die zo sterk wordt benadrukt. Vandaar dat men die toezegging van de Schepper aan zijn volk Israël ‘de landbelofte’ heeft genoemd. Let erop dat er staat: ‘het hele land Kanaän’. Dus van Jordaan tot de Middellandse Zee. Let er ook op dat er staat: ‘tot een altijddurende bezitting’. Ook als de Joden niet in het land zijn, bijvoorbeeld in de ballingschap, is het land voor hen bestemd.

Het verwoeste land heeft als het ware eeuwenlang gewacht totdat de Joden ruim honderd jaar geleden naar ‘het Beloofde Land’ begonnen terug te gaan. Zij werkten hard, ruimden de puinhopen op, haalden de stenen van het land en rooiden de distels. Zij maakten er een mooi land van. Het was alsof het land blij was dat de rechtmatige eigenaars weer terug waren.

Oorlogen om het land

Abraham had nog andere nakomelingen, Ismaël en Ezau. Van hen stammen de Arabieren af. Zij kregen land, veel land, zo’n 250 maal zoveel als Israël. Met veel natuurlijke hulpbronnen, zoals olie. Maar God eigen land, Israël, is bestemd voor Gods eigen volk, voor Israël. Over dat land wordt nu al meer dan 80 jaar oorlog gevoerd. De narigheid is al in de twintiger jaren van de vorige eeuw begonnen. Toen de Joden het land weer opknapten kwam er een zekere welvaart in het land.

Die welvaart lokte een groot aantal arme Arabieren uit de omliggende Arabische landen naar het toenmalige Palestina. In het begin ging het goed. Maar al gauw begonnen plaatselijke Arabieren en groepen van die import-Arabieren terroristische aanvallen uit te voeren tegen de Joodse dorpen en kibboetsen. Zo is de strijd om het land begonnen.

Na de Tweede Wereldoorlog keurde de V.N. de oprichting van een Joodse staat, van Israël goed. Het land zou verdeeld worden tussen de Joden en de Arabieren. Israël ging akkoord maar vijf Arabische staten begonnen een vernietigingsoorlog tegen de pas opgerichte Joodse staat. Dat was de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948. Die Arabische agressie heeft geleid tot een enorme stroom Palestijnse vluchtelingen.

Israël won die oorlog, maar Jordanië pikte het land dat voor de Arabieren in Israël bestemd was, in. Geen Arabier die protesteerde en van Jordanië eiste een Palestijnse staat in dat gebied, de Westbank, te stichten. Ze pakten rustig hun oude ‘vak’weer op: Terrorisme. Dus brak er in 1956 weer een oorlog uit, die de Sinaï-oorlog wordt genoemd. De voortdurende Arabische agressie en het terrorisme veroorzaakte de Zesdaagse Oorlog in 1967. Toen veroverde Israël de Westbank op Jordanië en Gaza op Egypte. Daarna volgde in 1973 de Yom Kippoer Oorlog, die Israël net op het nippertje won. Ten slotte de twee Palestijnse intifada’s, waarvan de laatste nog steeds niet is afgelopen. Allemaal oorlogen om Gods land, dat hij voor zijn volk Israël heeft bestemd.

De Bijbel heeft gelijk

De Bijbel heeft dit ook voorzegd:

‘Want zie, in die dagen en in die tijd, wanneer Ik een keer zal brengen in het lot van Juda en van Jeruzalem, zal Ik alle volken verzamelen en afvoeren naar het dal van Jo- safat, en Ik zal daar over hen oordelen vanwege mijn volk en van mijn erfdeel Israël, dat zij onder de volken verstrooid hebben, terwijl zij mijn land verdeelden’ (Joël 3:2).

Deze profetie werd ruim 2.800 jaar geleden uitgesproken en is vandaag bijzonder actueel. Let maar eens op:

• Op welke tijd slaat die profetie? ‘Wanneer er een omkeer komt in het lot, in de ballingschap, van Juda’. Dat is dus duidelijk onze tijd.
• Dan zullen ‘alle volken’ naar het dal van Josafat komen. Dat dal ligt vlak bij Jeruzalem. Waarschijnlijk een vredesleger van de V.N., waarin ‘alle volken’ zijn vertegenwoordigd. Niet alleen de V.N., maar ook de V.S., de E.U. en zelfs de NATO zijn al bezig zo’n ‘vredesleger’ voor het Midden Oosten op te zetten.
• Dan komt Gods oordeel over twee zaken:

1. Over de eeuwenlange vervolgingen van de Joden. Want God vergeet niets!

2. Over de verdeling van Gods land waar men nu mee bezig is.

Wat is de Bijbel toch actueel en wat zijn de politieke machthebbers toch gevaarlijk bezig.

Palestijnen

De rechten van de Palestijnen zijn neergelegd in Gods boek, de Torah. Daar staat dat vreemdelingen, en dat zijn zij in Gods land, bepaalde rechten hebben. Als zij zich tenminste behoorlijk gedragen. Maar de Bijbel kent geen Palestijnse staat in het Beloofde Land. We weten heel goed dat de zaak politiek veel gecompliceerder ligt. Om daar op in te gaan is op dit moment geen ruimte.

Een goede afloop

De afloop van dit bijna onoplosbare conflict is een ramp voor dat ‘vredesleger’.We hebben gezien dat volgens de profeet Joël zo goed als heel de wereld zijn nek zal breken over de landkwestie. God Zelf zal ingrijpen en een streng oordeel over hen laten komen. Ook komt er een oorlog om de heilige stad, Jeruzalem. Uiteindelijk, zeggen verschillende profeten, zal Israël veilig wonen. Onder leiding van de Messias zal Israël tot zegen zijn in het midden van de aarde.