Ook regen in Sderot

Ook in Sderot regent het ... Kassam raketten.

In een paar dagen tijd zijn meer dan 200 raketten afgevuurd op dit geplaagde Israëlische stadje dat grenst aan de Gaza Strook. Israël heeft redelijk adequaat actie ondernomen, hebben ze Gaza stad gebombardeerd? Zijn ze met groot machtsvertoon de Gazastrook binnengevallen? Nee, de grens werd voor een poosje afgesloten. Goederen konden de Gaza Strook een aantal dagen niet binnen. Maar slim als altijd, zijn de Arabieren er weer in geslaagd om de zielige slachtoffers te spelen. Geen electriciteit, vergaderen bij kaarslicht enz. En ja hoor, de hele westerse wereld spreekt weer schande van de ‘collectieve afstraffing van het Palestijnse volk door Israël’. Geen woord over de regen van tientallen raketten op Sderot. (Heb je je wel eens geprobeerd voor te stellen hoe jij je zou voelen als jij bv in Eemnes woonde en er iedere dag raketten op jouw dorp werden afgevuurd vanuit het naburige Hilversum?)

In Psalm 64 wordt deze situatie haarfijn beschreven. Ik pik er een aantal teksten uit:

“Ze (de vijand) scherpen hun tong als een mes, ze richten hun pijl, een giftig woord, uit verborgen hoeken schieten ze op een onschuldige, ze schieten onverhoeds, voor niemand bang...ze wapenen zich met kwade woorden, overwegen het zetten van een val, en zeggen: ‘Wie zou het zien?’ Ze zinnen op misdaden en denken: ‘We lijken onschuldig, zo verborgen is ons plan....”

Lees deze psalm eens, dan ontdek je hoe toepasselijk Gods Woord is. Terwijl de oplossing zo eenvoudig is. Stop het afvuren van die Kassam raketten op de burgers van Israël en de rust keert weer... Ik schreef het al eerder; als de Arabieren hun wapens zouden neerleggen zou er vrede zijn maar... als de Joden hun wapens zouden neerleggen, bestaat Israël binnenkort niet meer... De gevoelens van frustratie nemen intussen toe. Men ziet geen uitweg meer. Je zou de ingezonden brieven eens moeten lezen in de Jerusalem Post. Laatst las ik een roep naar God Zelf: ” Alstublieft Almachtige, ik hou van U, help ons!...” Nee, geen alledaagse reactie in een dagblad, maar het geeft de sfeer goed weer. In Ezechiël 37:10 lees je dat Israël zegt:

“Onze botten zijn verdord, onze hoop is vervlogen, onze levensdraad is afgesneden.”

Ook deze beschrijving tekent haarfijn de situatie die aan het ontstaan is in Israël.

Nog steeds vestigt Israël haar hoop op vriendschap met Amerika en Europa, tegen beter weten in... met steeds meer kracht verhogen deze vrienden de druk op Israël.

Ze zullen alleen komen te staan. Juist daarom is het zo belangrijk dat er een beweging op gang komt van gelovigen die voor Gods volk opkomt. Voor de Joden in de bres gaat staan. De wereld zal dat niet doen en helaas... ook de meeste kerken blijven zwijgen. Terwijl Jesaja het uitroept:

”Om Sions wil zal ik niet zwijgen, om Jeruzalems wil niet stil zijn...”

Dit is het seizoen dat de wachters opstaan. Dit is het seizoen dat jij een verschil kunt, en gaat maken! Niet vanuit een misplaatst gevoel van rechtvaardigheid, maar overtuigd door Gods Geest en Zijn woord.  Zoek Gods aangezicht, ga een eind wandelen, ontdek Gods bewogenheid voor Zijn volk en roep tot Hem. Wat denk je zelf... zal Hij je niet antwoorden?

Ten slotte wil ik nog even wijzen op de Bootcamp, deze zomer. Een alternatieve Israël trip voor ‘jong volwassenen’ waar je zult worden toegerust om als wachter je plek op de muren van Jeruzalem in te nemen.

Tot ziens op de muren!