Soms hebben medewandelaars behoefte aan wat inhoudelijke uitleg van onze proclamatie activiteiten. Heel begrijpelijk, je staat niet iedere dag met een bijbel in je hand bovenop de muren van Jeruzalem. En dan word je ook nog uitgenodigd om vooral krachtig Gods beloften over de stad uit te roepen...Dat is even wennen.

Deze gasten waren voorbereid. 'Mede'wachter Freek Noordzij had ze al een dag meegehad, de muren op. Dat was te merken; luidkeels werden Gods beloften van herstel, troost, wederopbouw en vrede over de stad uitgeroepen. Ze hadden de proclamaties gedownload van onze site. (Ik raad je aan om dat ook te doen. Er zijn inmiddels nieuwe proclamaties aan toegevoegd!) Op een gegeven moment verspreidden we ons over de muur en gingen ieder voor een opening  van de muur staan. Een aantal besloot  zelfs om  tussen de kantelen bovenop de muur te gaan staan.

Mensen met hoogtevrees kijken dan met kromme tenen toe. De muren zijn op die plek echt enorm hoog.... deze kerels leken daar niet mee te zitten...Luidkeels riepen, hoog uittorend over de stad,  Gods woorden over Jeruzalem.

Even later kwam een van hen naast me lopen en deelde zijn wens om met deze groep Hollandse kerels een gebed van berouw en spijt t.o.v. het Joodse volk uit te spreken. We gingen in een kring staan en verschillenden beleden schuld. Een van hen bad zelfs of God een gelegenheid zou willen creëren om daadwerkelijk verontschuldigingen aan te kunnen bieden aan Joodse mensen. Zijn gebed werd onmiddellijk verhoord. Een behoorlijk grote groep ultra orthodoxe Joden naderde ons over de muren.

Nooit eerder was ik zo'n groep Orthodoxe Joden tegen gekomen op de muur...Echt heel apart. Wij stonden nog steeds in een kring, onder de indruk van het indrukwekkende moment. Ik vroeg aan de leider van deze Joden of ik hen iets mocht vragen. De hele groep bleef staan. Een beetje nors vroeg deze man:"What do you want". Het is  heel ongebruikelijk dat niet-Joden een gesprek aanknopen met ultra orthodoxe Joden en als het gebeurt is het dikwijls om hen te be-evangeliseren. Daar zijn ze alergisch voor. Ik vertelde hem dat wij 'gelovigen uit de heidenen' zijn die op de hoogte zijn van onze pijnlijke geschiedenis t.o.v. het Joodse volk. Ik vertelde hem van de Inquisitie, de Kruistochten, de Holocaust, de Pogroms...en vertelde hem dat we als groep de noodzaak voelen om 'stenen op te ruimen' . We betuigden hem onze spijt. Hij keek me wat verbaasd aan en zei toen kort: "Thank you" en vervolgde zijn weg.

Deze Joodse man zal zich misschien afvragen wat voor stelletje 'heidenen' hij nu weer ontmoet heeft. Maar ik ben er van overtuigd dat deze ontmoeting lang zal doorwerken. Joodse mensen verwachten absoluut geen liefde en woorden van spijt.

Toen ze van ons wegliepen zongen we hen zachtjes de zegebede toe. Zomaar een wandeling over de muren... Met een prachtig stel Nederlanders dat besloten had om 'om Jeruzalems wil niet langer te zwijgen....'