Er rijden helemaal geen bussen en taxi’s, (alleen Arabische.) Bart is nu (terwijl ik mijn blog schrijf) naar de Jaffa Poort. Een stevige wandeling van 45 minuten, daarna de muur op en dan weer terug naar huis. We zitten eraan te denken 2 fietsen te kopen zodat we de fiets kunnen pakken.
We genieten elke dag hier, het weer werkt ook mee natuurlijk, elke dag zon en deze 3 ½ maand nog geen spatje regen gehad. Ik kan me voorstellen dat ze hier door het dollen heen zijn als de eerste regendruppels vallen.
Ook elke dag de muur op is steeds weer een andere ervaring. Deze week ben ik niet zoveel meegeweest omdat ik ons appartement moest schoonmaken.
Sinds deze week is ook de oorlog gestopt. God zij dank (Baruch haShem). Ik had tijdens de oorlog regelmatig gesprekken met moeders waarvan hun zoon in Libanon zat. Hun zorg en verdriet waren groot. Niet te geloven als je hen hoorde vertellen wat hun zoon meemaakte. Vier uurtjes slaap in 4 dagen, niet uit de kleren en weinig eten en drinken. En dan niet te vergeten de angst om lopend een stuk land in te gaan waarvan je weet dat er terroristen zitten die maar een ding willen: jou, je volk en je land vernietigen.
Ik was en ben nog zeer begaan met al die jonge jongens die dit in hun jonge leven moeten meemaken. Traumatische ervaringen.
We hebben hier ook hele lieve vrienden die ons enorm helpen. Het is toch een heel ander land en andere mentaliteit dan in ons overgeorganiseerde Nederland. Het is een groot verschil om hier op vakantie te komen of om hier te wonen. Gelukkig zijn we vaak in Israël geweest (in 19 jaar 30 keer), maar als je je hier gaat settelen loop je toch tegen dingen aan. De mensen kunnen heel kortaf en direct zijn. Het kost gewoon wat meer tijd om ze echt te leren kennen. Ze worden vergeleken met de cactusvrucht ‘Sabra’. Van buiten stekelig en hard, maar van binnen zacht. Een waar cliché . Het klopt echt.
De mensen zijn vanaf 1948 het land aan het opbouwen, dat houdt in, de woestijn beplanten, wegen aanleggen (niet eenvoudig met al die bergen en rotsachtige bodem), nieuwe emigranten opvangen, woningen bouwen. 1000 per dag komen vanuit allerlei landen terug naar hun land. Oorlogen die ze al vanaf 1948 meemaken. Ik verbaas me elke dag weer wat een druk er ook ligt op dit land en de bevolking. Ik heb ontzettend veel liefde voor het volk. Jezus was soms verbolgen, maar ook weende hij over Jeruzalem. Als ik op de muur sta en zo heel ver over de stad Jeruzalem kijk voel ik ook regelmatig dat verdriet over het volk, wat moeten ze lijden. Probeer je eens voor te stellen dat al onze buurlanden, Duitsland, België, Frankrijk, Engeland ons, Nederlanders diep haten en maar een ding willen, dat Nederland van de aardbodem verdwijnt. Heb je je dat wel eens proberen voor te stellen? We proclameren elke dag weer de beloften over Gods Volk, maar ook dat Israël gaat inzien dat ze naar God toe moeten.
Ik vind het heel leuk om reacties te krijgen, kijk ernaar uit.
Shalom vanuit Jeruzalem.
Liefs Joke.
Reageer
8 Reactie(s)
dikke kus.
en toch wel heeeeel bijzonder om met jullie op je balkon de zon te zien ondergaan over Jerusalem!
Een paar dagen geleden las ik je stukje. Je schreef: Probeer je eens voor te stellen dat al onze buurlanden ons, Nederland, diep zouden haten... Ik heb dat toen ook gedaan. Ik heb m'n ogen gesloten en probeerde me dat voor te stellen...maar ik bemerkte dat het bijna onmogelijk is, je zoiets voor te stellen. Het was in elk geval wel verschrikkelijk en sindsdien is mijn besef van de afschuwelijke situatie waar Israel zich in bevindt, n•g veel meer toegenomen! Ik heb dit ook met een paar mensen gedeeld en hoop dat nog vaker te kunnen doen. Wat zijn onze gebeden dan toch ontzettend belangrijk: "Vader, bewaar Israel als de appel van het oog, berg hen in de schaduw van Uw vleugelen, voor de goddelozen die hen overweldigen, voor hun doodsvijanden die hen omsingelen."
Hartelijke groeten en Gods zegen! Anneke
Elke dag kijk ik even naar jullie weblog en de Klaagmuur, dus denk aan jullie!
Wat fijn, dat jullie een mooie woning hebben gevonden en daar ook kunnen genieten. Wil je misschien je adres even naar mijn emailadres mailen, want m'n zus(zonder computer wil je even schrijven). 'k Hoop, dat je m'n emailadres nog hebt.
Ja, als je er woont en mag werken en van ze houdt, dan kun je niet meer stuk, Joke, dat heb ik ook ervaren, zo warm! Liefs.
Fijn dat jullie een eigen plek hebben en leuk om jullie logs te lezen. De spanning zal voelbaar zijn in Israel. Waar gaat het heen? Jullie zijn wegbereiders en ik denk aan jullie.
Liefs,
Peter B
Ik hoop dat jullie snel internet hebben, zodat we meer kunnen genieten van de weblogs! Zo mooi en leuk om te lezen hoe jullie deze begintijd beleven. Geef mijn dikke knuffels aan iedereen! Heel veel liefs voor jou en papa van Sonja...