Deze maand hadden we een record aan mensen mee de muur op, heel erg bemoedigend. Het is een voorrecht om “wachter” te zijn. Vaak word ik bepaald bij een tekst uit Psalm 131: “Heer, niet trots is mijn hart, niet hoogmoedig mijn blik, ik zoek niet wat te groot is voor mij en te hoog gegrepen”. Zo voelt het echt. (zonder vroom te zijn).
Deze week maakten we na afloop van de muurwandeling met vrienden een tocht door Judea en Samaria. (zgn. ‘Westbank’). We genoten van de woestijn en de grote stukken land die beplant zijn met dadelpalmen, druiven, bananen en allerlei verschillende groenten. We vervolgden onze weg en kwamen na een half uur bij een checkpoint. Je kon de spanning voelen. Een oud barrel van een auto met 3 Arabische jongemannen werd gechecked. Ze werden onder schot gehouden door een Israelische soldaat. Een andere soldaat was de zooi aan het onderzoeken. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt bij een checkpoint. De militair met geweer gericht op de Arabische mannen wenkte ons dat we door konden rijden. Behoedzaam passeerden we het checkpoint. Militairen moeten hier echt op alles voorbereid zijn. Ze kunnen hun aandacht niet laten verslappen. De kans dat er geprobeerd wordt om een terroristische aanslag te plegen is heel reeel. Iedere week worden er wel aanslagen verijdeld.
Een paar kilometer verderop stopten we om van het uitzicht te genieten. Wel met nog een beetje de schrik in de benen. Ja dit land zit vol met tegenstrijdigheden.
Hoe moet het verder met Gods volk. Als wachters op de muren van Jeruzalem bidden we elke dag dat God Zijn beloftes voor dit volk bespoedigt. Dat het niet langer in spanning, onzekerheid en angst hoeft te leven, want ze zijn moe en hebben eigenlijk geen hoop meer. Het Israelische volkslied gaat over hoop, maar die is heel ver te zoeken onder de bevolking. We verwachten dat velen in de komende tijd naar Israel zullen komen om ook als wachter Gods beloften te proclameren!
Ik wens jullie allemaal veel liefs en zegen toe en ook alle “mee-wachters” van de afgelopen 7 maanden bedankt voor jullie support.
Shalom, Joke.
Reageer
5 Reactie(s)
We denken nog heel vaak terug aan de fantastische tijd in Israel! En dan zeker ook aan de muurwandeling! Dat was echt geweldig!
We willen zo wel weer terug...haha!
Maar we wensen jullie heel veel zegen toe!
Liefs Anne en Petra
Deze keer iets persoonlijks. Ik heb geen (e-mail)adres van jullie, dus schrijf ik het maar hier zodat iedereen die deze stukjes leest, mee kan genieten... Eerst bedankt voor jullie lieve kaart. Ja, het zou zeker leuk én bijzonder zijn, om een keer samen met jullie over de muur te lopen. We weten niet of het er ooit van komt, maar het leven met de Heer is in elk geval vol van verrassingen. Vrijdagochtend werd ik op een grappige, onverwachte manier weer eens verrast en ik wil dit jullie niet onthouden, omdat het alles met jullie en jullie bediening te maken heeft...
Onze dochter Joëlle, die 20 jaar is en nog bij ons thuis woont en tweedejaars studente is op de Azusa-bijbelschool in Amsterdam, kwam bij me om mij iets te vertellen. Ze had duidelijk een beetje binnenpret. Een paar dagen eerder had ik wat met haar zitten praten over jullie bediening, visie en verlangen om vele (jonge) wachters op de muur te zien proclameren. Ze zei toen zoiets als: "Nou, voor mij zou het niets wezen hoor. Trouwens, ik heb er ook niet eens geld voor..." Ik moet er even bijvertellen dat onze beide dochters tot nu toe wél visie hebben voor zending en evangelisatie, maar Israël en d t wat hun moeder er mee heeft, dat is hen nog steeds een beetje vreemd... En het maakte me dan een tijdje geleden ook al heel blij, dat Joëlle vertelde, dat ze door de studie die ze deed, nu ineens veel meer over Israël begon te begrijpen. Ook over Gods bedoeling en plannen met Israël! Maar nu komt het... Een klasgenote van haar Sifra C., had haar een poosje geleden gevraagd of Joëlle misschien met haar in dit schooljaar stage wilde lopen in Griekenland. Joëlle zou er voor bidden... Tot vrijdag had ik er niets meer over gehoord, maar nu vertelde Joëlle het volgende: "Weet u nog...nou dat gaat dus niet door. Sifra (ik hoop dat ik de naam goed schrijf), zei dat ze nu andere stage-plannen heeft, maar dat ze d t zeker niet alleen wil doen en vroeg of ik d r met haar mee naar toe wilde. (jullie snappen het al, hé) Het is in Israël, als wachters...Joëlle vulde het verder in. "Heten zij misschien ..." Ze moest lachen: "Nou, d t zal m'n moeder leuk vinden". Ik heb begrepen dat jullie op de leiders-conferentie waren en daar met Sifra hebben gesproken. (klopt dat?) Joëlle was ook op de leiders-conferentie! We weten niet hoe dit af gaat lopen, maar ik was natuurlijk blij verrast en kan alleen maar bidden dat de Heer dit verder zal leiden en Joëlle op de j£iste stageplek brengt! Ook hierin zal het willen en het werken van de Heer zelf moeten komen... Wanneer ik bid dat de Heer heel veel jonge mensen op de muur brengt, die "dag noch nacht zullen zwijgen", dan heb ik daarbij nooit aan m'n éigen dochter gedacht, omdat het zo ver van haar afstond...
Veel liefs, Anneke.
dat kan niet anders toch??